سایه نابودی (مستند)
تشتگذاری یا تشتگردانی از مراسم سنتی عزاداری در ماه محرم است. تشتگذاری از آیینها و آداب عزاداری و تعزیه منسوب به مناطق آذرینشین است. نام این آیین از سال ۹۱ بهعنوان یکی از آیینهای عزاداری مختص اردبیل در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید.
این آیین پیش از آغاز محرم در روزهای ۲۷ ذیالحجه تا ۳۰ ذیالحجه و در مساجد و حسینیهها برگزار میشود. علت برگزاری این آیین، تجدید بیعت با امام حسین(ع) بیان شده است. تشتگذاران به روایاتی میاندیشند که از روز ۲۷ ذی الحجه نشان دارد، روزی که به فرمان امام حسین(ع) آب مشکها در تشتهایی ریخته شد تا لشکر حر و اسبان سپاهش سیراب شوند.
در این آیین تشت آب نماد آب فرات است و عزاداران با دست زدن به تشت و با خواندن عبارات و نوحههایی آمادگی خود را برای برپایی مراسم عزاداری برای امام حسین(ع) بیان میکنند.

تشتگذاری هر سال پیش از شروع ماه محرم و بین روزهای ۲۷ تا ۳۰ ذی الحجه برگزار میشود.[۱] معروفترین شهری که به برگزاری این مراسم می پردازد، اردبیل است و مهم ترین پایه نظم و ترتیب عزاداری های این شهر، تقسیم بندی محلات است. براساس یک رسم قدیمی، این شهر از شش محله در قالب سه محله حیدری و سه محله نعمتی تشکیل شده است و در بین این محلات، یک محله نقش بزرگتر، یکی نقش میانه و دیگری نقش کوچکتر را دارد.[۲]
در تشتگذاری، تشتهای مخصوصی با احترام توسط بزرگان و ریشسفیدان وارد مساجد و حسینیهها میشود. سپس دعای تشتگذاری که عباراتی فارسی و ترکی و عربی است خوانده شده و تشتها را از آب پر میکنند. در این مراسم نوحههای مربوط به عزای حسینی خوانده شده و عملا مراسم عزاداری امام حسین آغاز میشود. مردم دست در آب تشتها میزنند و آن را نوعی بیعت با حسین(ع) میدانند؛ سپس از این آب به عنوان تبرک میبرند.[۳] یکی از ویژگیهای معماری مساجد اردبیل وجود جایگاه و سکوهایی خاص در آنهاست که جایگاه تشت میباشند این جایگاهها بعد از روی کار آمدن حکومت صفویه ایجاد شدهاند.
مؤلف کتاب اردبیل در گذرگاه تاریخ درباره نحوه برگزاری این مراسم نوشته است:
دستههای سینهزنان و زنجیرزنان ابتدا در محلی که تشتها قرار دارد تجمع میکنند و بعد به طرف مسجد محل حرکت میکنند. حاملین تشتها که معمولا علما و سالخوردگان هستند، پیشاپیش دستهها حرکت میکنند. زمانی که تشتها به مسجد میرسند حاملین و مشایعین یکی یا دو دور داخل مسجد گشت زده نوحهخوانی و عزاداری میکنند. آنگاه تشتها را در جایگاه مخصوص که معمولا تاقچههای بزرگ است قرار میدهند. تشتها بلافاصله پر آب میشوند و روی تشتها تختههایی گذاشته میشود که شمعدانهای مخصوصی دارند و شمعها نیز روشن میشوند. همینکه غروب شد عزاداران در کنار تشتها صف کشیده فاتحه میخوانند.[۴]
قرائت فاتحه کنار تشت نیز تشریفات خاص خود را داشته از جمله اینکه فاتحهخوان و حتی متن دعا از قبل مشخص است. معمولا فردی از خانواده معین فاتحه میخواند مثلا در مسجد جامع اردبیل که مراسمش شهرت بیشتری هم دارد، همیشه فردی از خانواده سیداحمد حسینی فاتحه میخواند. دعایی که در این مراسم خوانده می شود نیز مخصوص است و از زمان صفوی باقی مانده است. مردم محل به بر آورده شدن حاجت در تشتگذاری اعتقاد دارند و گاهی بیماران لاعلاج را دخیل میبندند.[۵]
سابقه تشتگذاری به دوران صفویه بازمیگردد و وجود تشتی در مسجد بازار چاقوسازان اردبیل، متعلق به دوران شاه عباس (۱۰۳۸قمری) مؤید این مطلب است.[۶] تا دوران قاجار این مراسم فقط در مسجد جامع اردبیل برگزار می گردید اما امروزه بیش از ۴۱ مسجد و حسینیه به برپایی این مراسم میپردازند و حتی در منازل و مساجد روستایی نیز این آیین انجام میگیرد.. تشتگذاری کم کم به دیگر مساجد و شهرهای ترک زبان نیز راه پیدا کرده و در سالهای اخیر، برخی دیگر از شهرها و استانها همچون آذربایجان شرقی و غربی و زنجان، ورامین، مازندران، آستارا، تالش نیز آن را برگزار می کنند.[۷]
درباره فلسفه مراسم تشتگذاری روایات بسیاری وجود دارد که به بررسی آنها می پردازیم:
1405/06/21
به روز رسانی : 1405/06/07