زین‌العابدین تقی‌پور

من در هر سال، مبهوت نسل جدید می‌شوم. آینده‌ای متعلق به این نوجوانان است. به‌نظرم این نسل اگر کار دست‌شان سپرده شود، از پس آن برمی‌آیند؛ اما آنها را جدی نگرفته‌ایم. این نوجوانان با این مدل فکرودغدغه‌ها، جدی گرفته نمی‌شوند. این را باید بگویم که سر یکسری سکانس به مشکل می‌خوردیم ونوجوانان مسئله راحل می‌کردند. به‌نظرم مانسل قبلی‌ها تلاش نکردیم این نسل رابا همه ابعادش بشناسیم. احساس کردیم چیزی که از نوجوان می‌دانیم را باید با این نسل جلو ببریم. باید بدانیم این نسل دغدغه خودش را دارد. من به نوجوانان می‌گویم هرچقدر بیشتر سختی بکشید، خودساخته‌ترمی‌شویدوپیشرفت می‌کنید.^[۱۷]

من با آقای داسارگر که برادر بزرگ من است و نزدیک به ۱۰ سال است توفیق همکاری با او را داشته‌ام، به یک نگاه مشترک رسیدیم. من سال‌ها در مساجد کار فرهنگی کرده‌ام و معتقدم که پایگاه بسیار قدرتمندی است.
استعدادهای عجیبی در میان نوجوانان مساجد دیدم که به‌نظرم از برخی آموزشگاه‌ها هم چیزی کم ندارد. احساس کردیم باید از این ظرفیت‌ها استفاده کرد. لطف خدا و برکت اسم شهدا بود که کمک بزرگی در این راه برایمان شد. حدود ۳۰۰۰نوجوان را در شهرهای مختلف تست حضوری گرفتیم و نزدیک به همین رقم را هم به صورت مجازی تست کردیم. مسیرهای دیگری هم برای رسیدن به این استعدادها داشتیم؛ مثلاً شخصیت عاطفه و هادی در فراخوان من شرکت کرده بودند. درنهایت برای بچه‌ها کلاس‌های آموزشی مختلفی داشتیم و یک خروجی تئاتر داشتیم.^[۱۸]