نامه آیتالله خامنهای به دانشجویان حامی فلسطین در آمریکا
بچهها در مدارس در نهایت کلیدهای سبز، قرمز و آبی را در ذهنشان کپی میکنند، اما وقتی در زندگیشان با یک قفل طلایی (مسئله واقعی) مواجه میشوند، هر چه تلاش میکنند آن کلیدهایی را که در ذهنشان داشتند را به کار ببرند، نمیتوانند آن قفل را باز کنند. این همان چیزی است که ما در جامعه با آن مواجه هستیم. کارشناسان از ۲۰ سال قبل هشدار میدادند که روزی جامعه از روی نظام آموزش و پرورش عبور خواهد کرد. جامعه منتظر نمیماند نظام آموزش و پرورش خودش را کارآمد و اصلاح کند. همانطور که جامعه دارد از کنکور عبور میکند. ۱۵ سال قبل حذف کنکور برای برخی باورپذیر نبود.
بچههای ما برای زندگی دو نیاز کلیدی دارند؛ اول توانایی شناسایی مسئله و بعد توانایی حل مسئله. گفته میشود، برخی از مشاغل امروز در آینده اصلاً وجود ندارند. شما الان بچه را برای چه زمانی تربیت میکنید؟ برای ۵۰ سال قبل؟ این بچه ۲۰ سال بعد دارد کاری انجام میدهد که الان وجود ندارد. برخی از آیندهپژوهان میگویند در آینده اصلاً شغلی وجود ندارد. یعنی بشر به کارکردن نیاز ندارد و اصلاً کاری نیست که بشر بخواهد انجام بدهد که در ازایش درآمد کسب کند؛ لذا اشتغال و استخدام به معنای امروزی در آینده نخواهیم داشت.
ما به اینها فکر میکنیم و کتاب درسی مینویسیم؟ ما به اینها فکر میکنیم و سرفصلهای آموزشی دانشگاه فرهنگیان را تدوین میکنیم؟ ما به اینها فکر میکنیم و مجلات رشد تولید میکنیم؟ حوزه آموزش باید آموزش مسئلهمحوری بشود که معنادار است و اتصالی وجودی بین متربی و مسئله برقرار میکند.
