محمود حکیمی

محمود حکیمی درباره‌ی فعالیت‌ها و دغدغه‌ی خود درباره‌ی ایران گفت:
نخبه کسی است که آگاهانه دست به انتخاب زند، از نظر من نخبه کسی است که آگاهانه و به هنگام انتخاب می‌کند و همیشه امیدوار است و به هنگام نیز اقدام و عمل می‌کند. در آستانه ۸۰ سالگی با ۳۰ سال تجربه معلمی و تالیف،ترجمه و انتشار ۲۰۰ عنوان کتاب در زمینه‌های تاریخ، دین، علم و ادبیات، قاطعانه و با صدای رسا اعلام می‌کنم که راه نجات بشر از بحران‌های دنیوی و رسیدن به ساحل امن و سلامت از طریق فهم و عمل به سخنان امامان معصوم علیهم السلام ممکن است و چکیده و عصاره کلام اهل بیت در ایثار و محبت است.
من امامان معصوم و دین اسلام و مذهب تشیع را پیام آور محبت می‌دانم. در شرایط کنونی راه پیشرفت ایران عزیز را در توجه به نخبگان و مشارکت همگانی همه ایرانیان در حل مسائل کشور و آگاهی نسل جوان از تاریخ معاصر و هویت ایران اسلامی می‌بینم. جامعه‌ای که نخبگان خود را ارج بگذارد و تاریخ خود را فراموش نکند پیشرو خواهد بود. امروز از این که دانش‌آموزان بخش‌هایی از کتاب‌هایم را خواندند لذت بردم و خدا را شاکرم که نسل جوان همچنان کتاب می‌خواند و به دنبال آگاهی و پیشرفت است.^[۷]

«من و همسرم قبل از تحصیل در رشته تعلیم و تربیت به هامبورگ سفر کردیم. آنجا به پیشنهاد یکی از دوستان به دانشگاه «نورنبرگ» رفتم. تا رئیس دانشگاه متوجه شد که من نویسنده کودک و نوجوان هستم و ۳۶ کتاب هم نوشته‌ام به این طرف میز آمد و گفت آلمان را بعد از جنگ جهانی دوم نویسندگان ساختند. آنان برای اهالی قلم خود ارزش بسیاری قایل هستند اما متأسفانه اینجا این‌گونه نیست.

یک سال و نیم هامبورگ بودیم. دانشگاه هم جامعه‌شناسی می‌خواندم. آن زمان اغلب تحت تأثیر دکتر شریعتی بودیم و علاقه‌مند به تحصیل در این رشته هم بودیم. البته آن را به علت مشکلاتی نیمه تمام رها کردم و رفتم انگلستان برای تحصیل در رشته تعلیم و تربیت. بعد از پیروزی انقلاب به ایران بازگشتم تا بعد از مدت کوتاهی به انگلستان بازگردم و دکترا را هم آنجا بخوانم. آن زمان با شهید باهنر دوست بودم. ایشان گفت که مگر من می‌گذارم بروی و به ماندن تشویقم کرد.»^[۸]