مرتضی اعلایی

من هنر خوانده و کار اصلی و تخصصی‌ام در حوزه تبلیغات بود. در دوره‌ای مدیر تبلیغات یک سیستم دولتی شده و متوجه شدم در حوزه فرهنگ این سیستم بسیار ضعیف عمل کرده، عملا نقشی در این رابطه ندارد و تنها بودجه مصرف می‌کند. با توجه به تخصص و تجربه‌ام در زمینه هنر به این نتیجه رسیدم که می‌توانم در بخش خصوصی کارهای مفیدی انجام دهم. آن زمان دفتر تبلیغاتی داشتم که موفق بود اما روزی دوستی به من گفت در عرصه تبلیغات؛ پفک‌ تبلیغ‌کن زیاد داریم اما چمران‌ تبلیغ‌کن نداریم. این جمله روی من تاثیر بسیاری گذاشت و مرا به فکر فروبرد. پس از آن بود که تصمیم گرفتم از عرصه تبلیغات خارج شده و وارد فضای فرهنگی شوم. دفتر را تغییر دادم، تجهیزات چاپخانه را واگذار کرده و ماهد را راه‌اندازی کردم.^[۳]