سید محمدباقر صدر
ما اوایل هم بی تجربه بودیم هم به نسبت الان خیلی موفق نبودیم. البته بازخوردهای خیلی خوبی در آن سال ها داشتیم که نشان میدهد حضور ما در همان سال ها هم مثمرثمر بوده؛ چرا که امروز اگر مخاطب در فضای مجازی طلبهای ببیند، تعجب نخواهد کرد و اولین برخورد به بررسی دیگاه ها و عقاید و نگاه سیاسی آن طلبه است برای اینکه ببیند آیا با من همسو است یا خیر؟ در حالی که در گذشته صرف بودن طلبه در فضای مجازی وجه اول آن اعجاب و تعجب بود و ما مجبور بودیم که اول خودمان را اثبات کنیم؛ بعد سراغ موارد دیگر برویم....در دورهای مسنجر یاهو در اولویت ارتباط در فضاهای مجازی بود. در این گروه ها که اکثرا هم دانشجویان خوابگاهی بودند که با ما مرتبط شده بودند. خب در این فضا دو نکته وجود داشت. اول اینکه کاربر اصلا انتظار یک طلبه را در این فضا نداشت. و نکته دوم هم این است که اصولا حضور طلبه در اتاق گفتگوی مجازی برای آن ها قابل باور نبود. اما الان کار ما به حدی رسیده که حضور ما در فضای مجازی نیازی به اثبات ندارد؛ اما سال های اول انرژی بسیار زیادی از ما می برد. تمام حضور و رفاقت ها ما را به یک دغدغه مشترک در سال ۸۹ رساند و در سال ۹۰ در قالب یک موسسهای با عنوان «مرکز تخصصی تبلیغ در رسانه های نوین» تثبیت شد.[۱]
