منصور ایمانی

منصور ایمانی
زمینه فعالیت	شاعر
ملیت	ایرانی
تاریخ تولد	۱۳۴۰
محل تولد	کلاچای، استان گیلان
تاریخ درگذشت	بهمن ۱۴۰۲ (۶۱–۶۲ سال)
کتاب‌ها	ساروق ستاره‌های سربی چوپان بی‌رمه قافله شوق
تخلص	صبا
تحصیلات	کارشناسی ارشد ادبیات فارسی

منصور ایمانی (صبا) (متولد ۱۳۴۰ در کلاچای، استان گیلان-متوفای ۱۴۰۲) کارشناس ارشد ادبیات فارسی و شاعر است. او از دی ماه ۱۳۸۹ تا تیر ماه ۱۳۹۱ به مدت یکسال و شش ماه مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان بود.

فعالیت ها

عضو انجمن شعر «شهریار» تبریز ۶۴ تا ۷۳
تولید سرود و آهنگهای انقلابی و موسیقی ایرانی در مرکز صدا و سیمای تبریز دهۀ ۶۰ و ۷۰
نویسنده برنامه‌های دینی و ادبی در مراکز صدا و سیمای تبریز، کردستان و کرمانشاه ۶۵ تا ۸۳
انتشار شعر و داستان و مقالات ادبی و سیاسی و دینی در مطبوعات کشور
داور چندین دوره از جشنواره‌های فرهنگی، هنری و ادبی و قرآنی بسیج کردستان
داور بخش شعر و مسؤل کمیتۀ علمی – پژوهشی کنگرۀ ملی شهدای روحانی کردستان
روزنامه نگار از سال ۷۳ تا کنون
عضو انجمن روزنامه نگاران مسلمان
نویسندۀ ستون «آیینۀ فصل» کیهان ۷۴ تا ۷۶
مدرس زبان و ادبیات فارسی در دانشگاههای کردستان ۷۵ تا ۸۵
سابقۀ ۲۸ ماه حضور در جبهه‌های دفاع مقدس
عضو بسیج اساتید دانشگاههای کردستان ۷۴ تا ۸۶
نائب رئیس ورزشهای جانبازان و معلولان کردستان ۷۷ تا ۸۳^[۱]

ویراستاری

پرواز دیدبان، زندگینامۀ داستانی شهید حشمت الله حیدری، نویسنده: خانم حیدری(خواهر شهید)، نشر شاهد، ۱۳۹۸
یکی مثل دیگران، خاطرات تخریبچی دفاع مقدس حشمت الله مکتبی، نشر دارخوین، ۱۳۹۸
امنیت سیاسی در اندیشۀ مقام معظم رهبری»، علی قاسمی و زهیر قاسمی، به نشر ۱۳۹۷
مجید بربریزندگی داستانی شهید مدافع حرم مجید قربانخانی، کبری خدابخش، نشر دارخوین، ۱۳۹۶
محسن ما خاطرات شهید مدافع حرم محسن حججی، کبری خدابخش، نشر دارخوین، ۱۳۹۷
داستانهای کوتاه زنان شهید، محسن بغلانی، نشر قدر ولایت، ۱۳۹۷

کتاب

عنوان	ناشر	سال انتشار
ساروق	فرهنگ گستر	۱۳۸۶
ستاره‌های سربی	بسیج دانشجویی کشور	۱۳۸۴
چوپان بی‌رمه	دهسرا	۱۳۹۱
قافله شوق	روزنامه کیهان	۱۳۹۷ تا۱۳۹۸

جوایز و افتخارات

تقدیر در پنجمین جشنوارۀ سراسری ادبیات داستانی بسیج
رتبۀ نخست در کنگرۀ سراسری شعر «فاطمی» ۱۳۸۳
تقدیر در یادوارۀ سراسری شهید رجائی در حوزۀ مأموریتهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ۱۳۸۶
تقدیر در پنجمین جشنوارۀ فرهنگی – هنری امام رضا(ع)
تقدیر در چهارمین جشنوارۀ بین‌المللی تآتر خیابانی به عنوان دبیر جشنواره
تقدیر در همایش سراسری شعر «نبردهای ماندگار» توسط نیروی زمینی ارتش
تقدیر به عنوان دبیر نمونۀ استانها توسط نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور در سال ۸۷
تقدیر ویژه توسط وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در ترویج فرهنگ نماز ۸۸
تشویق در هشتمین یادوارۀ سراسری شهدا و جلوه‌های ایثار دانشجویی – داستان کوتاه
تقدیر توسط نیروی مقاومت بسیج برای انتخاب داستان
تقدیر در هفتمین یادوارۀ سراسری شهدا و جلوه‌های ایثار دانشجویی – مستند خاطره
تقدیر در دومین همایش سراسری نویسندگان و اهل قلم بسیجی – مقاله

نمونه‌ای از یادداشت‌ها

اسمش رضا بود. بچه ناف اصفهان، حوالی مسجدسید، با لهجه ای غلیظ و شیرین و تا بخواهی شوخ و حاضر به جواب؛ به نام رضا گچ کوب. تا آخرهای سال ۶۰ با هم توی خط «آب تیمور» کیلومتر ۲۰ جاده اهواز- خرمشهر بودیم که همان جا خدمتش تمام شد و رفت اصفهان، توی حجره کسب و کار پدرش مشغول شد. نه تنها توی دسته، که حتی در سطح گروهان هم هیچ کی از پس زبان رضا برنمی آمد. هر بحثی که می‌‌شد، از علمی و غیر علمی بگیر تا جدل‌های سیاسی و غیر سیاسی، هرگز عقب نمی‌ماند. انصافا تو این میدان، برای خودش ذوالفنونی بود. هر کجا هم که حرف کم می‌‌آورد، مخصوصا پیش نیروهای تازه نفس و صفر کیلومتر که هنوز شگردهایش را نشناخته و دستش را نخوانده بودند، فوری روایتی جعل می‌‌کرد و حرفش را پیش می‌‌برد. مثلا وقتی که حریف داشت دستش را توی بحث می‌‌خواباند، فوری برمی گشت و بهش می‌‌گفت: «قال رضا(ع) و فلان و بهمان!» و به جای فلان و بهمان، حرف خودش را توی روایت جعلی، جا‌سازی می‌‌کرد! با این ترفند بود که طرف بحثش فکر می‌‌کرد این فرمایش از حضرت امام رضا(ع) است، فلذا کوتاه می‌‌آمد. در حالی که منظورش از «قال رضا» خودش بود؛ رضا گچ کوب(ع)!^[۲]