اخشابی: اوایل آدم دنبال دیده شدن است اما وقتی شهرت آدم زیاد می‌شود، آدم دیگر دوست دارد کمتر ببینندش؛ کم‌کم تنها‌تر از قبل می‌شود. هنرمندها این دردسرها را خودشان برای خودشان درست می‌کنند. من فکر می‌کنم مسئولیتی که اجتماع روی دوش آدم می‌گذارد، روز به روز سنگین‌تر می‌شود. خود من هی فکر می‌کنم آخرش چی؟ گیرم که مثلا به فلان نقطه رسیدم^[۱]
اخشابی در انتقاد از رواج برخی آثار هنری نازل گفت: امیدوارم مردم صاحب نظر شوند که کدام موسیقی ارزش گوش کردن دارد و جنبه‌های تخریبی‌اش ناچیز است. همه محصولات هنری فعلی ما از درجه کیفی نازلی برخوردارند. البته بعضی‌ها هم خوب دیده می‌‌شوند. به عنوان نمونه در عید نوروز فرصت کردم یکی از فیلم‌هایی که میلیاردی فروش کرده بود و درباره‌اش کلی صحبت شده بود را نگاه کنم. با خود گفتم که آیا واقعاً باید مردم ما چنین فیلمی را روی سرشان بگذارند و حلوا حلوا کنند؟! این فیلم چه می‌‌خواهد بگوید؟ تهش چیست؟ کارگردان با یکسری دلقک بازی و بدون هیچ دستاوردی فیلم می‌سازد. حداقل کارگردان‌های فعلی مثل افراد پیشرو گذشته و قدیم، مثل شاعر‌ها باشند که مردم را به سمت نیک بختی، خوشی و همه خوبی‌ها هدایت کنند؛ نه اینکه مردم با خود بگویند برای دیدن این اثر عمرمان را تلف کردیم و دوتا قهقهه هم زدیم. آیا پشت این قهقهه باید آگاهی باشد یا ناآگاهی؟ من عید به توصیه دوستانم که گفتند این فیلم از همه پر فروش‌تر است رفتم و فیلم را دیدم، ولی به خودم گفتم آیا باید این سطح از فیلم مورد توجه مردم ما قرار بگیرد که با استقبال مردم، پول برای عوامل مهیا می‌شود که یکی مثل همین را مجدد تولید کنند.^[۲]