شهر را گرفته است دود؛ دودِ بی‌امان بازهم چپق به دست؛ ایستاده آسمان کوه را نگاه کن! کوه؟ کو؟ کدام کوه؟
گم شده میان دود؛ آه! کوه بی نشان! یاد روزهای دور تا ابد بخیر باد
روزهای بی غبار! روزهای مهربان روزهای چهچهه در سکوت سبزه زار
روزهای چکچکه از گلوی ناودان باغ‌های سبز بود جای مهربان شدن
کوچه‌های تنگ شهر، جای آشتی کنان ناگهان به خواب رفت آن «بهار دلنشین»
ناگهان سکوت شد نغمه خوانیِ «بنان» روستای خوب ما ناگهان چه شهر شد!
دود آمد و نسیم کوچ کرد ناگهان موی زرد خویش را آفتاب وانکرد
ماه پشت برج‌ها رفته رفته شد نهان صبح بی نفس شده غرق خار و خس شده
راستی کجاست نور؟ راستی کجاست جان؟ راستی چه شد بهار؟ من چرا چنین شدم؟
راستی کجاست عشق؟ من چرا شدم چنان؟ کاشکی نه بیم بود! کاشکی نسیم بود
این که این چنین زده است لرزه بر وجودمان این هوا اگرچه نیست پاک؛ زنده ایم باز
زنده ایم؛ پس دلِ پرامید من بخوان! از هوای خوش بخوان گرچه سالهاست که
شهر را گرفته است دود؛ دودِ بی‌امان