سید احمد خوانساری (۲ شهریور ۱۳۷۰ - ۲۹ دی ۱۳۶۳) از مراجع تقلید شیعه در قرن چهاردهم قمری. وی از شاگردان آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، میرزای نائینی و آقا ضیاء عراقی بود. سید موسی صدر و شهید مطهری از شاگردان او هستند.

زندگی‌نامه و زیست علمی

سید احمد خوانساری در ۲ شهریور ۱۲۷۰ در خوانسار به دنیا آمد.^[۱]

• آموزش مقدمات علوم دین و دروس میانی در شهر خوانسار، نزد برادرش و سید علی اکبر بیدهندی (همسر خواهرش)
• ادامه تحصیل در شهرهای اصفهان نجف، دزفول، سلطان آباد (اراک) و قم^[۲]

اساتید

شاگردان

افراد بسیاری در درس مرحوم خوانساری در حوزه علمیه قم شرکت کردند از جمله:

آثار

«جامع المدارک فی شرح مختصر النافع»: مهم‌ترین اثر فقهی خوانساری، اثری جامع در فقه استدلالی و شرحی بر المختصر النافع اثر محقق حلی است.

حضور در تهران

در سال ۱۳۶۹ هجری قمری که سید یحیی سجادی امام جماعت مسجد سید عزیز‌الله واقع در بازار تهران درگذشت،^[۵] تاجران و بازاریان از آیت الله بروجردی خواستند که شخص باکفایتی را به عنوان امام جماعت مسجد معرفی کند. بدین ترتیب در ۱۳۷۰قمری خوانساری به توصیه بروجردی و به اصرار فراوان مردم به تهران رفت. او از همین سال تا پایان عمر در این مسجد به اقامه نماز، تدریس فقه و اداره امور دینی پرداخت.

او در مدت اقامت در تهران، این مسجد را به محلی برای اقدامات سیاسی و اجتماعی تبدیل نمود. اولین اقدام مهم سیاسی ایشان، صدور اعلامیه مشترکی همراه با سید محمد بهبهانی علیه لایحه انجمن‌های ایالتی-ولایتی بود. پس از آن، به دنبال عدم توجه حکومت پهلوی به اعتراض علما نسبت به این لایحه، چند نفر از علمای تهران، تصمیم گرفتند در این مسجد تحصن کنند و مردم را نیز به این تحصن و تجمع اعتراضی دعوت کردند.^[۶]

وفات

خوانساری در ۲۹ دی ۱۳۶۳ برابر با ۲۷ ربیع‌الثانی ۱۴۰۵ در تهران درگذشت. پیکر وی را پس از تشییع در تهران به قم منتقل و در مسجد بالاسر حرم حضرت معصومه(ع) به خاک سپردند.^[۷]

پانویس