راغب حرب معروف به شیخ مقاومت، روحانی و مدرس علوم دینی لبنانی بود که به عنوان پیشگام حرکتهای مقاومت اسلامی در جنوب لبنان و جبل عامل شناخته میشود. وی در زادگاهش جبشیت تربیت شد و در حوزههای علمی بیروت و نجف تحصیل کرد. راغب حرب فعالیتهای دینی، تربیتی و سیاسی گستردهای داشت و با جنبش امل و انقلاب اسلامی ایران همکاری نزدیک داشت. او با برپایی نماز جمعه، تربیت جوانان، آموزش احکام اسلام در برابر اشغالگران و مقاومت مردمی در جنوب لبنان، نقش مهمی در تقویت انسجام مسلمانان و جریان مقاومت ایفا کرد. شیخ راغب حرب در ۲۸ بهمن ۱۳۶۲ توسط نیروهای اسرائیلی به شهادت رسید و به عنوان نماد مقاومت اسلامی در لبنان شناخته میشود.
زندگی و تحصیلات
تشکیل و گسترش تشیع در جبل عامل به دوران تبعید ابوذر غفاری به شام و جنوب لبنان بازمیگردد؛ او بذر تشیع را در این منطقه کاشت و نسلهایی از عالمان شیعه در این سرزمین پرورش یافتند <ref>مهاجرت علماى شیعه از جبل عامل به ایران، فراهانى منفرد، ۱۳۵۹، ص. ۵۹</ref>. از جمله این عالمان محمد بن مکّى بن حامد جزّینى جبل عاملی است و بسیاری از عالمان جبل عامل در عصر صفوی به ایران مهاجرت کردند <ref>همان، ص. ۶۸</ref>.
راغب حرب در سال ۱۳۷۲ق در روستای جبشیت در خانوادهای فقیر متولد شد. پدرش، ابو راغب، کشاورزی متدین و مادرش علاقهمند به تحصیل علوم دینی بود. عموی او، ابومالک، نقش مهمی در گسترش فرهنگ اسلامی داشت و کتابهای مهم اسلامی را از کویت میآورد <ref>شیخ الشهداء، حزبالله لبنان</ref>.
راغب از هفت سالگی وارد دبستان شد و در ده سالگی برای ادامه تحصیل به نبطیه فرستاده شد. او در طول تحصیل علاقه بسیاری به بحث و گفتوگو نشان داد و از همان دوران به مسائل سیاسی و اجتماعی علاقهمند شد <ref>یک لبنان مقاومت، حجازى، ص. ۲۴</ref>.
وی در سال ۱۳۸۹ق <ref>۱۹۶۹م</ref> به بیروت رفت و در حوزه علمیه «المعهد الشرعى الاسلامى» تحت نظر علامه سید محمدحسین فضلالله تحصیل کرد. فضلالله پس از بازگشت از نجف فعالیتهای علمی، فرهنگی و اجتماعی گستردهای را در لبنان آغاز کرده بود <ref>گلشن ابرار، ج۶، ص. ۵۳۲</ref>.
در سال ۱۳۹۱ق <ref>۱۹۷۱م</ref> راغب به نجف اشرف رفت تا علوم دینی را به سرعت فرا گیرد و به زادگاه خود بازگردد. او سه سال در نجف ماند، ازدواج کرد و در این مدت منطق، نحو، بلاغت و اصول فقه را فرا گرفت <ref>گلشن ابرار، ج۵، ص. ۴۹۸</ref>.
همکاری با سید عباس موسوی
راغب حرب در نجف با سید عباس موسوی آشنا شد و با او دوستی و همکاری نزدیکی در حوزههای علمی و مبارزاتی برقرار کرد. این همکاری مبتنی بر وحدت فکری و تلاش برای بسیج جوانان و آموزش احکام اسلام علیه اشغالگران بود <ref>شیخ الشهداء</ref>.
بازگشت به لبنان و فعالیتهای دینی
راغب حرب در سال ۱۳۹۴ق تحت فشارهای حزب بعث عراق به لبنان بازگشت و در مدرسه برج حمود به تربیت جوانان پرداخت. او تأکید داشت که عوامل تباهی جامعه عبارتند از مادّیگرى، نبود شخصیتهای متفکر و عدم شناخت صحیح قوانین اسلام؛ بنابراین تلاش کرد اسلام حقیقی را بر اساس قرآن آموزش دهد <ref>روزنامه جمهورى اسلامى، ۱۴ اسفند ۱۳۶۲، ص. ۱۱</ref>.
وی همچنین با امام موسی صدر دیدار کرد و در زمینه برپایی جنبشهای اسلامی با وی مشورت نمود <ref>شیخ الشهداء</ref>. راغب حرب در جنبش امل نیز نقش فعال داشت و جلسات هفتگی تربیتی برای جوانان برگزار میکرد <ref>عزّت شیعه، دفتر اول، ص. ۱۵۵</ref>.
مقاومت و فعالیت سیاسی
راغب حرب پس از اشغال جنوب لبنان توسط اسرائیل در سال ۱۹۸۲، فعالیتهای مقاومت مردمی را در جنوب لبنان آغاز کرد و در اعلام احکام دین در خصوص جهاد و دفاع از اسلام پیشگام بود <ref>همان، ص. ۲۱</ref>.
او همچنین با انقلاب اسلامی ایران ارتباط داشت و چندین بار برای شرکت در کنفرانسها و تبلیغ انقلاب اسلامی به ایران سفر کرد <ref>پاسدار اسلام، ش. ۲۷، ص. ۵۶–۵۷</ref>.
حضرت امام خمینی <ref>ره</ref> وی را به عنوان نمونهای از روحانیون وارسته که در راه خدمت به خدا و خلق خدا مبارزه کردند، ستودهاند <ref>صحیفه امام، ج۲۱، ص. ۱۲۰</ref>.
دستگیری و شکنجه
نیروهای اسرائیلی در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۶۱ شیخ راغب حرب را دستگیر کردند و به مدت ۱۷ روز در مکانهای مختلف تحت بازجویی قرار دادند. وی پس از آزادی ضمن رد همکاری با اسرائیل، بر ادامه مبارزه و مقاومت در برابر اشغالگران تأکید کرد <ref>روزنامه جمهورى اسلامى، ۴ اسفند ۱۳۶۲، ص. ۱۰–۱۱</ref>.
شهادت
راغب حرب در نیمهشب ۲۸ بهمن ۱۳۶۲ توسط نیروهای اسرائیلی در جبشیت به شهادت رسید. وی در راه بازگشت از مسجد به خانه مورد حمله قرار گرفت و همراه دو نفر دیگر مجروح شدند. جنازه وی در زادگاهش جبشیت به خاک سپرده شد <ref>گلشن ابرار، ج۵، ص. ۵۱۱</ref>.
پس از شهادت وی، سید عباس موسوی در ادامه راه او در جبل عامل مستقر شد و مسیر مقاومت اسلامی را پی گرفت. شهید راغب حرب به دلیل موضعگیریهای دینی و سیاسی خود، به عنوان نماد مقاومت در جنوب لبنان شناخته شد <ref>گلشن ابرار، ج۵، ص. ۵۱۱</ref>.