سید محمدحسین حسینی طهرانی (۱۳۴۵ – ۱۴۱۶ ق) معروف به علامه طهرانی، فقیه، حکیم و عارف برجسته شیعه در قرن چهاردهم هجری بود. وی از شاگردان تراز اول علامه طباطبایی در قم و سید هاشم حداد در نجف محسوب می‌شد که نقش بسزایی در تبیین معارف توحیدی و عرفانی بر اساس آموزه‌های اهل‌بیت (ع) ایفا کرد. تالیفات گسترده وی در مجموعه‌هایی نظیر «امام‌شناسی»، «معادشناسی» و «الله‌شناسی»، از منابع مهم معارف اسلامی معاصر به شمار می‌روند. وی پس از سال‌ها مجاهدت علمی و تربیتی در تهران و مشهد، در جوار حرم رضوی به خاک سپرده شد.
سید محمدحسین حسینی طهرانی (۱۳۴۵ - ۱۴۱۶ ق) عالم، فقیه، عارف و نویسنده معاصر شیعه است که آثار متعددی در زمینه‌های معارف اسلامی، ولایت و عرفان از خود به جای گذاشته است.
تولد و پیشینه خانوادگی
سید محمدحسین حسینی طهرانی در سال ۱۳۴۵ هـ.ق در خانواده‌ای روحانی چشم به جهان گشود. پدرش آیت‌الله سید محمدصادق حسینی طهرانی (۱۳۰۰-۱۳۷۰) از روحانیان بزرگ تهران، امام جماعت مسجد قائم لاله‌زار و نویسنده کتاب «تفسیر القرآن» بود که مزار وی در حرم حضرت معصومه (ع) کنار قبر علامه طباطبایی واقع است. جد وی، سید ابراهیم حسینی، نیز از شاگردان آیت‌الله سید محمدحسن شیرازی و سید محمد طباطبایی فشارکی و بنیان‌گذار مسجد قائم بود.
تحصیلات و هجرت
وی پس از طی دروس ابتدایی، در دوره متوسطه در رشته ماشین‌سازی و مکانیک تحصیل کرد. پس از پایان این دوره، سفری به مشهد مقدس داشت که در آنجا مشتاق تحصیل علوم اسلامی شد. پس از بازگشت، مقدمات علوم اسلامی را نزد پدر و عموی خود فرا گرفت.
دوران قم
در سال ۱۳۶۴ هـ.ق (۱۳۲۴ ش) برای ادامه تحصیل به قم هجرت کرد. وی پس از اتمام سطح، در دروس خارج فقه آیت‌الله بروجردی و اصول آیت‌الله سید محمد محقق داماد شرکت کرد. همچنین از محضر آیات عظام مرتضی حائری یزدی و سید محمدتقی خوانساری بهره برد. او در این دوران به مدت ۷ سال از شاگردان خاص علامه طباطبایی در حکمت، تفسیر و عرفان بود و پیوند عمیقی با وی داشت.
هجرت به نجف
در سال ۱۳۷۰ هـ.ق به توصیه علامه طباطبایی راهی نجف اشرف شد. در آنجا از محضر اساتید بزرگی کسب فیض کرد:
فقه و اصول: آیات عظام سید محمود شاهرودی، سید ابوالقاسم خوئی، شیخ حسین حلی و سید مرتضی فیروزآبادی.
تفسیر و حدیث: نزد شیخ آقا بزرگ تهرانی (نویسنده الذریعه).
عرفان و سلوک: وی در نجف تحت تربیت معنوی حاج سید جمال‌الدین گلپایگانی و به ویژه حاج شیخ عباس قوچانی (وصی مرحوم قاضی) قرار گرفت. سپس به محضر حاج سید هاشم حداد (شاگرد برجسته سید علی قاضی) رسید و تا پایان عمر تحت تربیت سلوکی وی باقی ماند.
بازگشت به تهران و فعالیت‌ها
در سال ۱۳۸۰ هـ.ق به دستور استادش (سید هاشم حداد) به تهران بازگشت و در مسجد قائم به ترویج معارف و تربیت شاگردان پرداخت. وی در دوران مبارزات انقلاب اسلامی، ارتباط نزدیکی با امام خمینی داشت و در تقویت مبانی ولایت فقیه تلاش‌های بسیاری کرد. پس از انقلاب در سال ۱۴۰۰ هـ.ق به مشهد مقدس هجرت کرد و ۱۵ سال پایانی عمر خود را در جوار امام رضا (ع) به تدریس و نگارش سپری نمود.
آثار
آثار وی در قالب مجموعه‌ای با عنوان «دوره علوم و معارف اسلام» به چاپ رسیده است:
الله‌شناسی: (۳ جلد) درباره توحید و اسمای الهی.
امام‌شناسی: (۱۸ جلد) تبیین جایگاه ولایت و امامت.
معادشناسی: (۱۰ جلد) پیرامون حیات پس از مرگ.
نور ملکوت قرآن: (۴ جلد) مباحث تفسیری و علوم قرآنی.
توحید علمی و عینی: مکاتبات با شاگردان.
روح مجرد: یادنامه استادش سید هاشم حداد.
مهر تابان: یادنامه علامه طباطبایی.
ولایت فقیه در حکومت اسلام: (۴ جلد).
لمعات الحسین: درباره قیام عاشورا.
رساله بدیعه: در تفسیر آیه مودت.
آثار چاپ نشده
از ایشان دست‌نوشته‌های متعددی باقی مانده است از جمله: تفسیر سوره عبس و یاسین، کتاب الحج، احکام المساجد، رسائل فقهیه، کرامات اولیاء و تقریرات درس اساتید نجف.
وفات
آیت‌الله حسینی طهرانی سرانجام در نهم صفر ۱۴۱۶ هـ.ق (۱۷ تیرماه ۱۳۷۴ ش) در سن ۷۱ سالگی درگذشت. پیکر وی پس از تشییع و اقامه نماز توسط آیت‌الله محمدتقی بهجت، در صحن انقلاب (اسماعیل طلایی) حرم مطهر رضوی به خاک سپرده شد.
