محمدرضا داداش‌پور (زادهٔ ۹ مرداد ۱۳۷۲ در شهر ری) با نام هنری شایع ترانه‌نویس و خوانندهٔ موسیقی رپ و از چهره‌های شناخته‌شده رپ فارسی است.

شایع از نوجوانی به رپ علاقه‌مند شد و حدود سال ۱۳۸۹ نخستین آثارش را در اینترنت منتشر کرد.آشنایی با حصین و پیوستن به مجموعهٔ«کاغذ رکورد»در شکل‌گیری دورهٔ نخست فعالیت حرفه‌ای او مؤثر بود.مجموعه‌های کِرم، دو به شک و ناقابل به‌تدریج او را در میان مخاطبان رپ فارسی شناساندند.قطعهٔ«یه موقع‌هایی»از مجموعهٔ ناقابل از آثاری بود که دامنهٔ مخاطبانش را از شنوندگان پیگیر رپ فراتر برد.

او در سال‌های نخست، چهره‌اش را منتشر نمی‌کرد و بیشتر با نام هنری و صدایش شناخته می‌شد.این وضعیت در سال ۱۳۹۸ و هم‌زمان با انتشار قطعه و نماهنگ«اینجانب»تغییر کرد.مجموعهٔ بلند اینجانب در شهریور ۱۳۹۸ منتشر شد و نخستین آلبوم کامل و مستقل او به‌شمار می‌رود.این اثر با تکیه بر خودزندگی‌نامه، خاطرات محله، مناسبات خانوادگی، ناکامی‌های عاطفی و تجربهٔ شهرت، مرحلهٔ تازه‌ای در کار او ایجاد کرد.انتشار آلبوم هجده‌قطعه‌ای آماده‌باش در سال ۱۴۰۲ دامنهٔ همکاری‌هایش را گسترش داد؛ مهراد هیدن، مهیار، پوری، سینا ساعی، رض و هومان از همکاران این مجموعه بودند.او سپس مجموعهٔ کوتاه پیتزا را در سال ۱۴۰۳ و تک‌آهنگ‌های متعددی در سال‌های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۵ منتشر کرد.

زبان شایع به گفتار روزمرهٔ تهران و به‌ویژه فرهنگ محله‌های جنوبی شهر نزدیک است.او کمتر به واژگان پیچیده، مضمون‌های انتزاعی یا نمایش افراطی مهارت‌های فنی متکی است و بیشتر از روایت، گفت‌وگو، خاطره و جزئیات زندگی روزمره استفاده می‌کند.خانواده، رفاقت، فقر، کار، سربازی، ناکامی عاطفی، خستگی روانی، مصرف مواد، شهرت، مهاجرت و احساس بی‌آیندگی از مضمون‌های تکرارشوندهٔ آثار اوست.نزدیک‌بودن فاصلهٔ میان راوی ترانه‌ها و شخصیت عمومی خواننده، به آثارش کیفیت خودزندگی‌نامه‌ای داده است؛ هرچند نباید همهٔ جزئیات این ترانه‌ها را گزارش مستقیم زندگی واقعی او دانست.

شایع در مقایسه با رپرهای سیاسی‌تر، کمتر وارد بیان مستقیم و سازمان‌یافتهٔ سیاسی شده است.وجه اجتماعی آثارش عمدتاً از نمایش پیامدهای روزمرهٔ مسائل اقتصادی و فرهنگی، مانند اضطراب، بی‌کاری، فشار خانواده، اعتیاد و فرسایش روابط انسانی، شکل می‌گیرد.همین ویژگی او را به یکی از نمونه‌های شاخص«رپ زندگی روزمره»در ایران تبدیل کرده است.در مقابل، تکرار فضای افسرده، روابط شکست‌خورده، جملات نصیحت‌آمیز و الگوهای روایی مشابه، از نقدهای وارد بر بخشی از کارنامهٔ اوست.

آثار شایع، مانند بخش بزرگی از رپ فارسی، برای سال‌ها بیرون از سازوکار رسمی صدور مجوز موسیقی در ایران تولید و از طریق اینترنت منتشر شدند؛ ازاین‌رو او در داخل ایران امکان برگزاری کنسرت عمومی نداشت و اجراهایش در خارج از کشور، از جمله استانبول، برگزار شد.حضور او در سال ۱۴۰۴ در قسمت نخست برنامهٔ گنگ با اجرای علی ضیا، نخستین مواجههٔ گسترده‌اش با شبکهٔ نمایش خانگی بود.این حضور هم از سوی بخشی از هواداران رپ، به‌سبب نزدیک‌شدن یک هنرمند زیرزمینی به رسانهٔ رسمی، نقد شد و هم با اعلام ساترا مبنی بر نداشتن مجوز برنامه روبه‌رو گردید.شایع پس از واکنش‌ها از حضور خود عذرخواهی کرد.این ماجرا نمونه‌ای از وضعیت دوگانهٔ رپ در ایران بود:برخورداری از مخاطب گسترده، در کنار روشن‌نبودن جایگاه آن در نظام رسمی تولید و انتشار موسیقی.

درعین‌حال شایع نیز مانند بسیاری دیگر چهره‌های جریان اصلی رپ در موسیقی فارسی به سبب محتواهای ناامید و مأیوس‌کننده، تکرار فضاهای افسرده و هم‌چنین استفاده از زبان و تعابیر رکیک، طعنه‌های توهین‌آمیز و واژگان جنسی موردانتقاد جدی پژوهشگران فرهنگی قرار داشته‌است.هرچند مدافعان این جریان معتقدند ذات رپ با همین نگاه‌های رادیکال درهم آمیخته‌است، ولی مخالفان بر لزوم تفکیک میان اعتراض و رعایت هنجارهای فرهنگی جامعه تأکید می‌کنند.

همکاری شایع با یک مجموعه شرط‌بندی نیز از دیگر حاشیه‌هایی بود که در سال‌های اخیر درباره او شکل گرفت.هرچند او بعد از مدتی از این همکاری عذرخواهی کرد.

زندگی و سال‌های آغازین

محمدرضا داداش‌پور در ۹ مرداد ۱۳۷۲ در محدودهٔ شهر ری و محله‌های پیرامون حرم عبدالعظیم حسنی به دنیا آمد.منابع اینترنتی پدرش را کارمند و مادرش را خانه‌دار معرفی کرده‌اند؛ اما دربارهٔ خانواده و دوران کودکی او اطلاعات مستند و مستقلی در دست نیست.

بازنمایی محله، خانواده و محدودیت‌های اقتصادی در آثار شایع موجب شده است زندگی در جنوب تهران یکی از عناصر مهم شخصیت هنری او تلقی شود.او محله را صرفاً پس‌زمینهٔ جغرافیایی ترانه‌ها قرار نمی‌دهد، بلکه از مناسبات آن ــ دوستی‌های نزدیک، فشار اقتصادی، خانواده‌های محافظه‌کار، خیابان، مدرسه و خدمت سربازی ــ برای ساختن روایت استفاده می‌کند.

براساس روایت‌های تکرارشده در زندگی‌نامه‌های او، در حدود چهارده‌سالگی با رپ آشنا شد و بخشی از پول خود را برای مراجعه به کافی‌نت و دریافت آثار رپ فارسی و خارجی مصرف می‌کرد.او ابتدا برای بیان تجربه‌ها و فشارهای شخصی می‌نوشت و سپس نوشته‌هایش را با ضرب‌آهنگ موسیقی تطبیق داد.

آغاز فعالیت و پیوستن به کاغذ

شایع فعالیت خود را در دوره‌ای آغاز کرد که رپ فارسی عمدتاً از طریق وبگاه‌های دانلود موسیقی، وبلاگ‌ها، انجمن‌ها و شبکه‌های اجتماعی توزیع می‌شد.در آن دوره نبود شرکت‌های رسمی انتشار، سبب می‌شد مرز میان تک‌آهنگ، میکس‌تیپ و آلبوم در رپ فارسی روشن نباشد.نخستین قطعهٔ او عموماً«یه روز خوب میاد»معرفی شده و سال ۱۳۸۹ برای انتشار آن ذکر شده است.قطعه‌ای که نخستین کار شایع بود که موردتوجه قرار گرفت.

حصین پس از شنیدن یکی از آثار شایع، او را به همکاری با«کاغذ رکورد»دعوت کرد.کاغذ از مجموعه‌های فعال رپ فارسی بود و حضور در آن برای شایع امکان همکاری با هنرمندانی چون حصین، صادق، تی‌دی و دیگر اعضای این جریان را فراهم کرد.قطعهٔ«یه تیکه پنیر»و مجموعهٔ کِرم از آثار دورهٔ آغازین او بودند.نسخهٔ ثبت‌شدهٔ کرم در سکوهای بین‌المللی سال ۲۰۱۳ را به‌عنوان سال انتشار نشان می‌دهد.

مجموعه‌های دو به شک و سپس ناقابل موجب تثبیت زبان شخصی او شدند.در این آثار، شایع از رپ مبتنی بر رقابت، قدرت‌نمایی و نزاع لفظی فاصله گرفت و روایت‌هایی دربارهٔ بی‌حوصلگی، روابط انسانی، مشکلات مالی و تجربه‌های روزانه ارائه کرد.قطعهٔ«یه موقع‌هایی»، منتشرشده در میانهٔ دههٔ ۱۳۹۰، به یکی از قطعات پرشنوندهٔ او تبدیل شد.سکوهای موسیقی تاریخ ۲۰۱۷ را برای انتشار دیجیتال مستقل این قطعه ثبت کرده‌اند؛ این تاریخ لزوماً با نخستین انتشار اینترنتی آن یکسان نیست.

پنهان‌ماندن چهره و استقلال حرفه‌ای

شایع طی بخش بزرگی از دههٔ نخست فعالیتش تصویر روشنی از چهرهٔ خود منتشر نمی‌کرد.او بعدها این تصمیم را با نگرانی خانواده، تحصیل، خدمت سربازی و پیامدهای احتمالی فعالیت بدون مجوز مرتبط دانست.پنهان‌ماندن چهره در رپ فارسی منحصر به شایع نبود، اما در مورد او به بخشی از هویت رسانه‌ای‌اش تبدیل شد.

با فاصله‌گرفتن از کاغذ، همکاری او با موسیقی‌ساز و مدیر تولید آثارش، حمیدرضا جعفری، اهمیت بیشتری یافت.نام جعفری در شناسنامهٔ دیجیتال برخی آثار به‌عنوان تهیه‌کننده یا صاحب امتیاز ثبت شده است.شایع در این دوره ضمن حفظ همکاری با رپرهای هم‌نسل خود، با چهره‌هایی از نسل‌های دیگر، از جمله مهراد هیدن، امیر خلوت، سینا ساعی، مهیار و پوری، نیز همکاری کرد.

آلبوم«اینجانب»

قطعهٔ«اینجانب»در ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۹ منتشر شد و نماهنگ آن نخستین نمایش فراگیر چهرهٔ شایع بود.آلبوم هم‌نام آن در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹، برابر با ۷ مهر ۱۳۹۸، عرضه شد.نسخه‌های مختلف دیجیتال آلبوم میان یازده و دوازده قطعه دارند و احتمالاً تفاوت آن‌ها به شیوهٔ بازانتشار و افزوده‌شدن قطعات مربوط است.

اینجانب از نظر روایت، مجموعه‌ای نزدیک به خودزندگی‌نامه است.شایع در این آلبوم از شهرت، خانواده، محله، رفاقت، گذشته و نسبت خود با مخاطبان سخن می‌گوید.استفاده از خطاب مستقیم و تغییر مداوم میان روایت شخصی و گفت‌وگو با شنونده، به آلبوم ساختاری شبیه یک تک‌گویی بلند داده است.

البته این اثر را نمی‌توان، چنان‌که در متن اولیه آمده بود،«نخستین آلبوم رسمی»شایع دانست؛ زیرا«رسمی»ممکن است به معنای دریافت مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فهمیده شود و سندی از دریافت چنین مجوزی وجود ندارد.تعبیر دقیق‌تر، نخستین آلبوم بلند مستقل و منسجم اوست.

آلبوم«آماده‌باش»

فرایند معرفی آماده‌باش با انتشار قطعهٔ«مقدمهٔ آماده‌باش»در سال ۲۰۲۲ آغاز شد.آلبوم در سال ۲۰۲۳ با هجده قطعه و زمانی حدود ۷۱ دقیقه منتشر شد.مهیار، مهراد هیدن، هومان، رض، سینا ساعی و پوری از مهمانان آن بودند.

در مقایسه با اینجانب، آلبوم آماده‌باش از نظر تعداد صداها، تهیه‌کنندگان و همکاری‌های بین‌نسلی گسترده‌تر است.حضور رپرهای جوان‌تر نشان‌دهندهٔ تلاش شایع برای برقراری ارتباط میان نسل‌های مختلف رپ فارسی بود.درعین‌حال، طول زیاد آلبوم و تغییر پی‌درپی فضا موجب شده است انسجام روایی آن کمتر از اینجانب باشد.

عنوان و مقدمهٔ آلبوم حالتی اعلام‌موضع‌گونه دارند، اما همهٔ قطعات آن سیاسی یا اجتماعی نیستند.خودبازنگری، موفقیت، خاطره، روابط عاطفی، جایگاه در رپ و مواجهه با نسل جدید، محورهای اصلی مجموعه‌اند.

آثار متأخر

شایع پس از آماده‌باش انتشار تک‌آهنگ‌ها و مجموعه‌های کوتاه را ادامه داد.پیتزا در سال ۲۰۲۴ به‌عنوان یک اثر کوتاه ثبت شد. «برو خونه»،«خونه نریا»،«پوچ»،«غول»،«من دلم نمی‌خواست»،«تو رگی»،«بلاتکلیف»و«عصبانی ۲»از انتشارهای سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ اویند.ثبت برخی آثار قدیمی با تاریخ جدید در سکوهای دیجیتال نشان می‌دهد تاریخ موجود در این سکوها همیشه تاریخ نخستین انتشار قطعه نیست.

ویژگی‌های موسیقایی و ترانه‌نویسی

ویژگی اصلی شایع را باید در نحوهٔ روایت جست‌وجو کرد، نه در پیچیدگی آهنگسازی.شواهد کافی برای معرفی او به‌عنوان آهنگساز اصلی همهٔ آثارش وجود ندارد و بخش موسیقایی کارهایش معمولاً با مشارکت تهیه‌کنندگان و بیت‌سازان شکل گرفته است.

مهم‌ترین ویژگی‌های ترانه‌های او عبارت‌اند از:

• استفاده از زبان گفتاری و جمله‌بندی نزدیک به مکالمه؛

• روایت اول‌شخص و نزدیک‌کردن راوی به شخصیت واقعی خواننده؛

• کاربرد خاطره، گفت‌وگو و جزئیات روزمره؛

• حرکت میان شوخی، تلخی، نصیحت و اعتراف؛

• توجه به خانواده، رفاقت، کار، فقر و تجربهٔ زیستهٔ محله؛

• اجرای نسبتاً آرام، شمرده و کم‌فریاد در مقایسه با رپ تهاجمی؛

• استفاده از ترجیع‌بندهای ساده و قابل تکرار؛

• پرهیز نسبی از زبان پیچیده و ارجاعات ادبی سنگین.

شایع در برخی آثار، شخصیتی نزدیک به«برادر بزرگ‌تر»می‌سازد که تجربه‌های خود را برای مخاطب جوان تعریف می‌کند.خطاب‌کردن شنوندگان با عنوان«رفیق»نیز این رابطه را تقویت کرده است.این شیوه از یک سو صمیمیت و اعتماد ایجاد می‌کند و از سوی دیگر، گاه به نصیحت‌گویی مستقیم می‌انجامد.

مضمون‌های اجتماعی و جایگاه فرهنگی

رپ شایع عموماً از سیاست مستقیم فاصله دارد، اما غیرسیاسی نیست.فشار اقتصادی، فاصلهٔ طبقاتی، اعتیاد، مهاجرت، ناتوانی در تشکیل زندگی، بی‌اعتمادی و فرسودگی روانی در آثار او، پیامدهای ملموس وضعیت اجتماعی ایران‌اند.او به‌جای توضیح ساختارهای سیاسی و اقتصادی، اثر این ساختارها بر فرد، خانواده و روابط را روایت می‌کند.

برخلاف رپ اعتراضی که حاکمیت و نهادهای سیاسی را مستقیماً مخاطب قرار می‌دهد، اعتراض در آثار شایع اغلب به شکل خستگی، گلایه، کناره‌گیری یا تلاش برای دوام‌آوردن ظاهر می‌شود.این ویژگی موجب شده آثارش برای گروهی از جوانان قابل هم‌ذات‌پنداری باشد؛ بااین‌حال تعبیر تبلیغاتی«صدای یک نسل»بدون پیمایش مخاطب یا نظر منتقد مشخص، قابل ثبت به‌عنوان واقعیت نیست.

کارنامهٔ او همچنین یکی از نمونه‌های گسترش فرهنگی رپ در جمهوری اسلامی است.نسلی از خوانندگان بدون برخورداری از رسانهٔ ملی، کنسرت داخلی و سازوکار معمول تبلیغات موسیقی توانستند از طریق اینترنت مخاطب میلیونی پیدا کنند.این گسترش، فاصلهٔ میان سیاست رسمی موسیقی و سلیقهٔ بخشی از جامعه را آشکار کرد.

اجراهای زنده و مسئلهٔ مجوز

شایع تاکنون کنسرت عمومی دارای مجوز در ایران برگزار نکرده است.ویدئوهایی از اجرای او در استانبول در سال ۲۰۲۱ در دسترس است و در سال‌های ۱۴۰۲ و پس از آن نیز اجراهایی با حضور مهیار، پوری و دیگر هنرمندان در ترکیه برگزار شد.

ادعای مطرح‌شده دربارهٔ برنامه‌ریزی قطعی کنسرت مشترک شایع و مهراد هیدن در هتل اسپیناس پالاس تهران و لغو آن به‌سبب صادرنشدن مجوز، در منابع رسمی و گزارش‌های معتبر قابل تأیید نیست.

تبلیغ سایت شرط‌بندی

در دوره‌ای بخشی از تولیدات تصویری شایع با حمایت مالی یک مجموعهٔ مرتبط با شرط‌بندی منتشر شد.این همکاری با اعتراض برخی مخاطبان مواجه شد.ویدیویی در سال ۱۴۰۰ با عنوان عذرخواهی او از همکاری با سایت‌های شرط‌بندی بازنشر شده است؛ اما گزارش تحقیقی مستقلی دربارهٔ مدت، رقم یا شکل حقوقی این همکاری وجود ندارد.

ادعای بازداشت شایع در سال ۱۴۰۱ به اتهام فعالیت در سایت‌های شرط‌بندی، بر گزارش رسمی پلیس، مقام قضایی یا خبرگزاری معتبر متکی نیست و نباید به‌عنوان واقعیت ثبت شود.همچنین فیلم سوارشدن او به خودروی پلیس در بهمن ۱۴۰۲ به انتشار شایعهٔ بازداشت انجامید، اما او بازداشت‌شدنش را تکذیب کرد.

سبک موسیقی و جایگاه

محمدرضا شایع از چهره‌های اثرگذار نسل سوم رپ فارسی است که جایگاه خود را نه با پیچیدگی‌های فلسفی یا موضع‌گیری‌های صریح سیاسی، بلکه با روایت تجربه زیسته جوانان طبقات متوسط و فرودست شهری به‌دست آورده است.موضوعاتی چون فقر، کار، نابرابری، تحقیر اجتماعی، رفاقت، خانواده، شکست عاطفی و تلاش برای پیشرفت، هسته اصلی آثار او را تشکیل می‌دهند.زبان شایع کاملاً محاوره‌ای و متکی بر اصطلاحات خیابانی است و اجرای او با تغییر پیوسته لحن، مکث‌های حساب‌شده، جابه‌جایی ضرب و تبدیل گفتار روزمره به ریتم شناخته می‌شود.قطعاتی مانند«تنگی نفس»،«اینجانب»،«عصبانی»،«همه من»و مجموعه«آماده‌باش»نشان می‌دهند که مهم‌ترین توانایی او داستان‌گویی اول‌شخص و ایجاد حس صمیمیت با مخاطب است؛ گویی راوی نه از بیرون، بلکه از درون همان محله و مسئله سخن می‌گوید.این ویژگی، شایع را به یکی از صداهای قابل‌اعتنای زندگی شهری معاصر تبدیل کرده است، هرچند نگاه او معمولاً در سطح ثبت رنج و واکنش فردی باقی می‌ماند و کمتر به تحلیلی عمیق از علل اجتماعی و ساختاری مشکلات می‌رسد.

از منظر فرهنگی، توجه شایع به خانواده، وفاداری، کار، رنج محرومان، تعلق به محله و پرهیز از نمایش تجمل، وجوهی ارزشمند و نزدیک به عدالت‌خواهی اجتماعی در گفتمان انقلاب اسلامی دارد؛ بااین‌حال، زبان آثار او یکی از نقاط ضعف جدی کارنامه‌اش است.کاربرد مکرر ناسزا، تعبیرهای جنسی و تحقیرآمیز و گاه ادبیات خشن درباره زنان یا رقیبان را نمی‌توان صرفاً به اقتضای«زبان خیابان»توجیه کرد.هنر قرار نیست واقعیت را تطهیر کند، اما بازنمایی یک آسیب با بازتولید و عادی‌سازی آن تفاوت دارد.افراط در الفاظ رکیک، علاوه بر محدودکردن مخاطبان خانوادگی، ظرفیت روایی و اجتماعی ترانه را کاهش می‌دهد و در مواردی، خشم واقعی را به پرخاشگری کم‌مایه تبدیل می‌کند.شایع در آثاری که از این زبان فاصله می‌گیرد، مانند بخش‌هایی از«تنگی نفس»و«همه من»، نشان داده است که بدون اتکا به ناسزا نیز می‌تواند صریح، خیابانی و اثرگذار باشد.

حضور در برنامه«گنگ»

در آذر ۱۴۰۴ نخستین قسمت برنامهٔ گنگ با اجرا و میزبانی علی ضیا و حضور شایع در فیلیمو منتشر شد.برنامه ترکیبی از اجرای زنده و گفت‌وگو با رپرهای ایرانی بود.روابط عمومی ساترا اعلام کرد که برنامه مجوز تولید و انتشار نداشته و موضوع را از نظر حقوقی پیگیری می‌کند.فیلیمو در معرفی برنامه، آن را نخستین برنامهٔ رپی ضبط‌شده در تهران خوانده بود.

در سوی دیگر، بخشی از مخاطبان رپ حضور شایع در یک سکوی رسمی را ناسازگار با پیشینهٔ زیرزمینی و استقلال این موسیقی دانستند.شایع پس از واکنش‌ها با انتشار ویدیویی گفت حضورش اشتباه بوده و از مخاطبان عذرخواهی کرد.در نتیجه، او هم‌زمان از دو سوی متفاوت با انتقاد روبه‌رو شد:نهاد تنظیم‌گر، برنامه را فاقد مجوز می‌دانست و گروهی از مخاطبان، نفس حضور در رسانهٔ رسمی را نقد می‌کردند.این دوگانگی، وضعیت حل‌نشدهٔ رپ فارسی در سیاست فرهنگی ایران را نشان داد.

نقد آثار

نقاط قوت آثار شایع را می‌توان در روایت‌پردازی، شناخت زبان مخاطب، انتقال بی‌واسطهٔ احساس، ساخت شخصیت راوی و تبدیل تجربه‌های روزمره به ترانه جست‌وجو کرد.اجرای کم‌تکلف او اجازه می‌دهد متن در مرکز توجه باقی بماند.همچنین پرهیز نسبی از نمایش خشونت، مصرف مواد و قدرت‌نمایی افراطی، او را از بخشی از جریان گنگ‌محور رپ فارسی متمایز کرده است.

در مقابل، شماری از آثار او بر الگوهای مشابه بنا شده‌اند:راوی خسته، رابطهٔ ازدست‌رفته، رفیق بی‌وفا، فشار مالی و توصیه به ادامه‌دادن.تکرار این موقعیت‌ها گاه جهان آثارش را محدود می‌کند.ساده‌نویسی در قطعات موفق به صمیمیت می‌انجامد، اما در نمونه‌های ضعیف‌تر ممکن است به جمله‌های کلی، نصیحت مستقیم یا عاطفه‌گرایی قابل پیش‌بینی تبدیل شود.همچنین بخش اجتماعی آثار او معمولاً در سطح بازنمایی تجربه باقی می‌ماند و کمتر به تحلیل علل و ساختارهای ایجادکنندهٔ آن تجربه می‌رسد.

آثار

آثار شنیداری منتخب

«یه روز خوب میاد»،«یه تیکه پنیر»،«یه موقع‌هایی»،«اینجانب»،«صبر»،«ملکه»،«تقصیر من نبود»،«دوباره برمی‌گردم»،«مصر»،«سیل»،«مخلص کلام»،«ما ادامه داریم»،«نیستی»،«گل من»،«بی‌حس»،«تیک‌تاک»،«مؤثر»،«برو خونه»و«پوچ»از آثار و همکاری‌های شناخته‌شدهٔ اویند. «سیل»و«مصر»آثاری مشترک یا مرتبط با مهراد هیدن‌اند.