در کتاب مخمل یادها، تألیف: محسن مطلق، صفحه ۱۱۰ آمده است:
اولین قربانی شیمیایی، مهدی پرستارش بود، البته فقط حالش بد شد. در این میان، امدادگر شیر دسته ما، اسدالله کرک آبادی، مثل پروانه به دور شمع وجود بچه‌ها می‌گشت و بدون اینکه بتواند کار چندانی کند، می‌دید که بچه‌ها مثل گلهای پرپر شده دانه‌دانه روی زمین می‌افتند. خودم نیز انگار از آن گازها نوش جان کرده بودم.^[۱]