الهه تاجیک‌زاده (زاده ۱۳۵۳ در پیشوا) شاعر اهل ایران است. او در عرصه شعر خصوصاً شعر کودک و نوجوان فعالیت دارد. وی فارغ‌التحصیل دانشکده فنی حرفه‌ای دختران کرج و صاحب چهار فرزند است. کسب مقام در هفتمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر، جشنواره سراسری دفاع مقدس و جشنواره قصه گویی برخی از افتخارات وی است.
آغاز فعالیت تخصصی
اولین بار در کلاس سوم ابتدایی شعری خواند که مورد تشویق معلمش قرار گرفت. عمه‌ای کتابخوان و ادب‌دوست نیز در خانواده بود که همیشه کتاب هدیه می‌داد. در هنرستان فنی و حرفه‌ای، دبیران زبده‌ای مانند حسین وزیری، طاهره جعفری و کیانوش گودرزی به کلاس او آمدند. کیانوش گودرزی، متون کهن ادبیات را به صورت فوق برنامه به کلاس می‌آورد و از دانش‌آموزان می‌خواست دربارهٔ موضوعات و شخصیت‌های ادبی تحقیق کنند. در سال‌های ۷۳–۷۴ در جلسات ادبی آموزش و پرورش پیشوا تحت سرپرستی علیرضا طالقانی شرکت داشت که بسیاری از شاعران و نویسندگان موفق از این جلسات برخاستند.
آثار
- عبور از من (مجموعه اشعار)؛
- تو که ماه قشنگ آسمونی (شعرها و زمزمه‌های قدیمی که مادربزرگ‌ها برای بچه‌ها می‌خواندند)؛
- دشت اعداد (شعر و رنگ‌آمیزی) از نشر برف؛
- دشت الفبا (برای یادگیری حروف الفبا) از نشر برف؛
- مجموعه شهروند خوب؛
- سوژه قاصدک‌ها (مجموعه شعر نوجوان)؛
- فصل پنجره‌ها (مجموعه شعر سپید)؛
- در حریم سه‌گانی (مجموعه شعرهای نیمایی و سه‌گانی[یادداشت ۱]).
نمونه‌ای از اشعار
جوایز و افتخارات
- مقام دوم در شعر نیمایی از هفتمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر (اسفند ۱۳۹۱)؛
- شایسته تقدیر بیستمین جشنواره سراسری دفاع مقدس تبریز (۱۳۹۱)؛
- برگزیده سومین جشنواره سراسری ادبی طلوع خرداد (۱۳۹۴)؛
- نامزد هشتمین جایزه ادبی پروین (۱۳۹۷)؛
- برگزیده بزرگسال بخش ملی مرحله استانی جشنواره قصه‌گویی- تهران (۱۴۰۱).
گفتاورد
الهه تاجیک‌زاده در گفتگویی با کیهان چنین می‌گوید:
حوادث هرچند کوچک اما تأثیرگذار روزمره می‌تواند سوژه شعرهای من باشند. مثل تولد خورشید صبحگاهی یا حتی گلی در باغچه خانه و …[۱]
به نظر من اگر محتوا متعالی باشد، می‌تواند در هر قالبی اثرگذاری‌اش را داشته باشد. در نگاه دیگری معتقدم شعر باید خودش قالب خودش را پیدا کند و جاری شود. مهم این است در محتوا، حرف نویی برای گفتن داشته باشیم. من شعری تحت عنوان سیب دارم که در همه قالب‌ها ریختم و سرودمش.
ابتدا یک رباعی گفتم اما دیدم در مصرع چهارم حرفی را که می‌خواستم بگویم، کاملاً زده شده و دیگر نمی‌شود ادامه داد. این‌طور متولد شد: من سیبم که ازشاخسار افتادم/درچند قدم به جویبار افتادم/ای کاش دست تو مرا برمی‌داشت …
بعد از مدتی در قالب سه‌گانی این‌گونه آوردمش: سیب سرخی‌ام/که در مسیر رود/غلت خوردم/و می‌روم جلو/کاش دست مهربان تو …
یک‌بار هم در قالب سپید چنین سرودم:
این منم سیبی از شاخسار افتاده/در جویبار کوچک/با رقص موج می‌غلتم/و به جلو می‌روم/هر آن منتظر دستی/که از آب بگیردم/کاش این دست/دست تو باشد. که البته این آخری بیشتر مورد استقبال قرار گرفت و در مجله سلام بچه‌ها و ماهنامه تیزهوشان چاپ شد.[۲]
پانویس
- ↑ «گفت‌وگو با الهه تاجیک زاده شاعر: سرایش رباعی زندگی با حس مادری». روزنامه کیهان. ۵ خرداد ۱۳۹۲. دریافت‌شده در ۱۸ مرداد ۱۴۰۳.
- ↑ «گفت‌وگو با الهه تاجیک‌زاده شاعر: سرایش رباعی زندگی با حس مادری». روزنامه کیهان. ۵ خرداد ۱۳۹۲. دریافت‌شده در ۱۸ مرداد ۱۴۰۳.
یادداشت
- ↑ «قالب سه‌گانی» دارای سه مصراع هست و در دو شاخهٔ موزون و سپید سروده می‌شود.
