از قلم آثار به نظر می‌رسد شرکت کنندگان، جوانانی دانشجو هستند و ذوق استعداد در کارهایشان هویدا بود. شرکت کنندگان موضوعات روز را سوژه کرده بودند و تنوع موضوعات زیاد اما کارشان صیقل نخورده بود.
این استعدادها خودرو هستند به این معنا که افراد خودشان در پی نوشتن و نقد آثارشان هستند درحالی که باید یک آکادمی برای رشد این استعدادها وجود داشته باشد. چراکه افراد با وجود ذوقی که داشتند بسیاری از بدیهیات مانند عفت قلم و خط قرمزهایی چون حرمت افراد در طنزشان رعایت نکرده بود. برخی خیلی صریح هستند درحالی که لطف طنز به این است که مطلب غیر مستقیم بیان شود اما صراحت قلم برخی آثار آن را از حالت طنز بیرون آورده بود. بعضی هم عقده گشایی کرده بودند که همین بار طنز را از مطلب آنان کم می‌کرد.
برخی خیلی خوب و عمیق به مسئله نگاه کرده بودند اما قالب برخی آثار خیلی تکراری شدند و جذابیت چندانی برای مخاطبان ندارند.
متأسفانه تدریس دروس مرتبط با طنز در دانشگاه‌ها انجام نمی‌شود. البته برگزاری جشنوارهای طنز قدم مثبتی در این زمینه است اما از برپایی کلاس‌های آموزشی هم نباید غفلت شود چراکه نقد تأثیر بسزایی در رشد قلم دارد.
طنز می‌تواند پس از برپایی جشنواره آثار را به شرکت کنندگان برگرداند تا آنان دلیل برگزیده شدن یا رد شدن اثر خود را بدانند تا به رشد قلمشان کمک شود.^[۷]