پروانه معصومی

تلویزیون بایست خود را بیشتر برای طبقات روستایی متعهد بداند. قشری که پس از کار روزانه به منزل می­‌آیند و خود را در تلویزیون غرق می‌­کنند و به شدت از آن تأثیر می‌­پذیرند، مردمی که فقط با فیلم­‌ها و سریال‌­های وطنی ارتباط برقرار می­کنند و تنها تفریحشان همین تلویزیون است. وگرنه تهرانی‌­ها که به اندازه‌ی کافی مشغولیت و سرگرمی دارند. آیا ما برای تهران برنامه می‌سازیم یا کل ایران؟ تهران سرِ ایران است ولی دارد به کلّ ایران تبدیل می­‌شود. آیا نمی‌­شود موضوع قصه­‌ها و فیلم­‌های شما همین طبقات روستایی باشند؟ این‌ها که زندگی‌شان این همه معنا دارد. اما برخی نویسندگان و محققان هم که می­‌آیند فقط یک شب در روستا می­‌مانند و فردا برمی‌­گردند و می‌­گویند فهمیدیم چه قصه‌ای بایست بنویسیم. این روستاییان نجیب قصه­‌های زیادی دارند که جذاب و شنیدنی است.^[۱۰]