کمیته (مستند)
به گزارش خبرنگار مهر، فیلم مستند «پشت صحنه» به کارگردانی تورج کلانتری و تهیه کنندگی سیدجمال عود سیمین عصر امروز چهارشنبه ۲ دیماه در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران نمایش داده شد.
پس از نمایش این فیلم که با حضور دانشجویان رشتههای مختلف علوم انسانی برگزار شد کمیل حسینی کارشناس مسائل جنسی، تورج کلانتری کارگردان و سیدجمال عود سیمین تهیهکننده مستند «پشت صحنه» دربارهٔ ساخته شدن این فیلم توضیحاتی ارائه کردند.
کمیل حسینی در ابتدای این نشست با اشاره به دلایل ساخته شدن این فیلم مستند گفت: در منطق جامعه جنسیت زده صحبت از مسائل جنسی مانند یک سد است. در واقع دربارهٔ مسائل جنسی کمتر صحبت میشود که کشور ما نیز جزو همین دسته از جوامع است.
وی تأکید کرد: بر اساس مطالعاتی که داشتهام در ایران کمتر نویسنده یا محققی را پیدا نکردهام که دربارهٔ مسائل جنسی و نظام اجتماعی کتاب یا مقاله ای را ارائه داده باشد. در واقع دربارهٔ مسائل جنسی نمیتوان با صدای بلند صحبت کرد. طبق آمار، ۱۰–۱۵ سال گذشته کمتر از ۵ فیلم با این موضوع ساخته شده است.
تورج کلانتری کارگردان فیلم مستند «پشت صحنه» نیز یادآور شد: هدف از ساخته شدن این فیلم، در معرض نمایش قرار دادن مشکلات و مسائل جنسی برای جوانان و آگاهی بخشی به آنها بوده است. تنها هدف گروه تولید مستند «پشت صحنه»، طرح سئوال دربارهٔ مسائل جنسی بود.
سید جمال عود سیمین تهیهکننده مستند «پشت صحنه» تأکید کرد: خداوند متعال نیاز جنسی بشر را به خوبی میشناخته و بهترین راه حلها را پیش پای بشر گذاشته و خوشبختانه دین اسلام بهترین پاسخگویی را به این نیازها داده است.
کلانتری با بیان مشکلات موجود در ساخت مستندهایی از این دست گفت: یکی از مشکلات مستندسازان در حوزههایی از این دست این است که نمیدانند تا چه اندازه باید به موضوع نزدیک شوند.
وی افزود: هنگام ساخت مستند «پشت صحنه»، با سوژههایی مواجه میشدیم که نمیتوانستیم آن سوژهها را مطرح کنیم بنابراین باید از راهی وارد میشدیم که هم خطوط قرمز را رعایت میکردیم و هم موضوع را بهطور شفاف و بدون حاشیه بیان میکردیم.
کمیل حسینی در تکمیل صحبتهای کارگردان مستند «پشت صحنه» گفت: ضمن اینکه از ابتدا قصد ساختن یک فیلم مستند را داشتیم و به هیچ عنوان قرار نبود راهکار ارائه دهیم.
تورج کلانتری در پایان صحبتهای خود گفت: رویکرد ما در ساخت مستند «پشت صحنه» مردم بودند و تا اندازه ای هم به محدودیتهای عرفی توجه داشتیم. در واقع فیلمی ساختیم که نمیتوانستیم همه حرفها را در آن بیان کنیم.[۲]
