اصغر کاظمی
فریدون جیرانی، نویسنده و کارگردان درخصوص سینمای ایران گفت:
از ابتدای انقلاب اسلامی تا سال ۱۳۵۸، بازیگران سینمای فارسی متوجه شدند که دیگر نمیتوانند در سینمای پس از انقلاب نقشی ایفا کنند. به همین دلیل، از سال ۱۳۵۸ تئاترهای لالهزار، مملو از تئاترهایی با بازی چهرههای فیلمفارسی شد. تئاتر پارس که اول لاله زار از خیابان استانبول بود، مرتضی عقیلی، فرزانه تاییدی و... تئاتر اجرا میکردند. این تئاترها تا اواخر سال ۱۳۵۹ بودند. از نیمه سال ۱۳۵۹، با سخنرانی و جمعآوری مظاهر طاغوت، مساله حجاب در ادارهها رسمی و اجباری شد، کمکم تئاترها هم جمعآوری شدند. تا سال ۵۹ دولت موقت در شورای انقلاب بود یعنی تفکر ملی مذهبیها بودند و چپها قلع و قمع نشده بودند. در سال ۶۰ و پس از آنکه بنیصدر در مجلس اول رد صلاحیت شد، تمام نیروهای مدرن از قدرت حذف شدند و نیروهای سنتی باقی ماندند. بعد اختلاف بین نیروهای سنتی آغاز شد و دو جریان پس از آن شکل گرفت. یک جریانی در داخل وزارت فرهنگ و هنر شکل گرفت که مهدی مسعودشاهی و آقای کلهر جزو آن بودند که محافظهکاران سنتی پشت آنها درآمدند و از دل آن هیات هنرمندان مسلمان بیرون آمد؛ جمال شورجه و جواد شمقدری عضو آن بودند. جریان دیگر، شامل رادیکالهای سنتی بودند و از دل آن جریان ۶۲ به وجود آمد که ریشه در روشنفکری دینی داشتند.
این کارگردان تاکید کرد: نکته دیگر این که در آغاز انقلاب، سینمای ایران تاریخ داشت؛ از سال ۱۳۰۹ سینمای ایران با یک فیلم ایرانی آغاز به کار کرد و تا سال ۵۷ آمده بود. در حقیقت دو دوره فیلمسازی را شامل شده بود و بیش از هزار فیلم داشت. دو نسل فیلمسازی تا سال ۱۳۵۷ از آن عبور کرده بودند؛ نسلی که جریان سینمای اصلی را حفظ کرده بودند و نسلی که سینمای متفکر را شکل داده بودند. از ۳۰ فیلم پُرفروش اینسالها از «دختر لُر» گرفته تا «شرمسار»، «مادر» تا فانتزی «امیر ارسلان» تا کمدی «شب نشینی در جهنم» و... تا «فریاد نیمه شب» و... تا فیلم «گنج قارون» که به نظر من تا این لحظه پُربینندهترین فیلم تاریخ سینماست؛ اما متاسفانه آماری از تعداد تماشاگران آن سالها نیست.
جیرانی گفت: سال ۸۸ یکی از دورانهای بحران ما بود اما جنس آن جنس بحران امروز نبود. سینمای امروز نسبت به سال ۱۳۹۰ خیلی متفاوت شده. معتقدم همه اندیشهها و همه تفکرها باید باشند من نام اصلاحات فیلم را سانسور نمیگذارم، میگذارم استانداردسازی معتقدم وقتی وزارت ارشاد به فیلمی مجوز میدهد مردم و مخاطب باید خیالشان جمع شود علامت استاندارد دارد.[۱]
