فاطمه سادات میرعالی
از کودکی و با تشویق پدر به خطاطی علاقه پیدا کردم و کمکم این علاقه بیشتر شد. اولین جرقهها در ۱۶ سالگی و زمانیکه به کانون فرهنگی مسجد امام باقر(ع) اراک رفتوآمد داشتم زده شد. در این مکان با حمید آقای کدخدا شفیع آشنا شدم، کارهای زیبای ایشان را میدیدم و گاهی تقاضای نوشتن مطلبی هم داشتم که با روی باز اجابت میکرد.
این اتفاق و زمزمه یادگیری گذشت تا سال ۷۲ نمایشگاهی به مناسبت هفته دولت در پارک شهر اراک برپا شد و غرفهای متعلق به انجمن خوشنویسان بود که مرحوم استاد رضوانیفرد در آن برای مراجعان کتابت میکردند. اولین بار بود که استاد را میدیدم و از ایشان تقاضای نوشتن کردم که برایم حدیث شریف «من تعلم القرآن و علمه» خطاطی کردند. اخلاق خوب این استاد بر من تأثیر بسیار گذاشت و تقریباً تمام روزهای برپایی نمایشگاه به غرفه انجمن میرفتم و استاد برایم مطلبی مینوشت که البته تمام آن خطوط را هنوز دارم.
تا آن روز خط ثلث را ندیده بودم و نوشتن استاد به این خط برایم جالب بود بعدها هم همکاری با مرحوم استاد حبیبالله امیدوار در اداره اوقاف دست داد و از ایشان تقاضا کردم تا من را به شاگردی بپذیرند. خط نستعلیق را در محضر این استاد از سال ۷۴ آغاز کردم پس از گذشت ۴ سال درجه ممتازی را گرفتم. در سال ۷۹ هم با معرفی استاد رضوانیفرد به محضر استاد سیدمحمد حسینیموحد رسیدم و تاکنون این تعلیم و تعلم ادامه دارد و از همان سال تا کنون مدرس انجمن خوشنویسان هستم.
اعتقادم بر این است اثر هنرمند فقط متعلق به خودش نیست و باید برای خلق اثر مفهوم و پیام آن را در جامعه درنظر گیرد. هنر وسیله است نه هدف، وسیلهای برای انتقال پیامی مهم و تأثیرگذار. به نظرم اثری را میتوان هنری نامید که حامل پیام و هدایتگر بوده و در نگاه اول هنرمند در آن دیده نشود، مثلاً شما در تلاوت مرحوم استاد منشاوی ابتدا آیات قرآن جلوهگری داشته و در مرحله بعد مستمع معطوف به تلاوتکننده توانمندی او میشوند و این اصل در تمامی آثار فاخر هنری موجود است.
حال اگر خوشنویس بدون توجه به مفهوم کلمات (اعم از انتخاب متن و ترکیب فراخور آن) قطعه یا اثری تولید کند در حقیقت هنوز در مراحل سطحی و پایین هنر خوشنویسی است ولو این که هندسه مفردات و قواعد آن هندسه را هم رعایت کرده باشد و اگر هنرمندی فقط این بخش ظاهری را در نظر گیرد رسالت خود را به وجهاحسن انجام نداده است. به طور مثال در تلاوت قرار بر این نیست فقط صدای خوش تحویل دهیم، بلکه آیات در چارچوب و آرایهای به نام تلاوت به مستمع ارائه میشود تا بدین وسیله جذب قرآن و مفاهیم شود، خطاطی نیز به این شکل است.
بسیار به کتابت کلام وحی علاقه داشته و آرزوی کتابت قرآن را دارم، اما متأسفانه در حال حاضر نمیشود، اگر بخواهم در این حوزه وارد شوم باید امکانات فراهم باشد، حداقل سه یا چهار سال باید فقط کتابت کنم، انجام اینکار نیازمند حمایت است، اگر بخواهم این خدمت را انجام دهم توان مالی هزینههای معیشت خانواده را ندارم. امیدست خداوند متعال توفیق کتابت را عطا فرماید.
الان در هنر به مفهوم عام واقعاً شرایط مناسبی نیست و ما از مرحله هشدار عبور کردهایم، ای کاش سرمایه سوزی نکنیم. عواقب غفلتی که در این برهه از وضعیت هنری میشود را ۵۰ سال بعد خواهند دید. در برخی کشورهای اسلامی به این هنر بسیار اهمیت میدهند، اما در ایران این طور نیست. ما الان در حوزه خط نسخ افرادی داریم که با سرمایهگذاری میتوانند نیریزی و یا میرعمادی دیگر برای تاریخ کشور باشند. در حال غفلت از استعداها هستیم واقعاً حیف است، ای کاش مسئولان و تصمیمسازان در این بخش دقت داشته باشند.[۲]
