یک چیزی را درباره آموزش بگویم که شاید خیلی‌ها با آن مواجه بوده‌اند. من موسیقی را در کنار درس کار کرده‌ام و در دانشگاه رشته موسیقی نخوانده‌ام. به همین دلیل مجبور بوده‌ام با اساتیدی بیرون از دانشگاه کار کنم. باید بگویم که خصوصا در حوزه (تنظیم) موسیقی پاپ ما خلاء اطلاعات داریم و منبعی نداریم که از روی آن یاد بگیریم. ما مجبوریم کتاب‌هایی بخوانیم که مربوط به قرن هیجدهم هستند و خیلی از مطالبشان امروزه رد شده است. چیزی که به نظر من می‌رسید و انجام می‌دادم این بود که شاخص‌های آدم‌های ویژه در زمینه موسیقی پاپ را دنبال می‌کردم. چیزی حدود ۳۰۰ کار پاپ را آنالیز کردم. همه کوردها را نوشتم، قطعات را نوشتم. بعد از مدتی دیدم آقای صادق نوجوکی را که گوش می‌کردم از ترک پنجم می‌دانستم که آکورد بعدش چه چیزی است. از بین کارهایی که گوش می‌کردم، منوچهر چشم‌آذر فوق‌العاده بود، تنوع فکری داشت، واروژان به جهت هارمونی بی‌نظیرش درجه یک بود. محمد اوشال چند تنظیم فوق‌العاده دارد که به قطعات کلاسیک طعنه می‌زند. این‌ها قطعاتی از نسل قدیم است که برای گوش کردن پیشنهاد می‌کنم. از نسل بعد از انقلاب، من و فواد حجازی و داریوش تقی‌پور و کاوه یغمایی بودیم که با هم شروع کردیم. این بچه‌ها کارهای فوق‌العاده‌ای دارند. شما هنوز وقتی آلبوم دلشوره خشایار اعتمادی را می‌شنوید، تنظیم فوق‌العاده‌ای در آن می‌بینید که کار فواد حجازی است. یا آلبوم شوکا که در موسیقی پاپ منتشر شد و چندان شنیده نشد اما تنظیم بی‌نظیری دارد و کار داریوش تقی‌پور است. این‌ها می‌توانستند استاندارد و معیار باشند، اما مسیر تغییر کرد. من مخالف موسیقی مدرن و الکترونیک نیستم، به‌شرطی که پشتش سواد باشد و مهندسی صدا و کنار هم چیدن لوپ نباشد.