کاظم دانشی

اصولاً برنامه‌ریزی مدیریتی در سینمای ایران این است که فیلمسازان در دو ژانر اجتماعی یا کمدی کار کند. فیلمسازان به ناچار جذب این ژانرها می‌‌شوند؛ چراکه می‌‌بینند اگر در هر حیطه دیگری مبادرت به تولید اثر نمایند کسی از آنها حمایتی نخواهد داشت.
در این میان متأسفانه بسیاری از استعدادهای درخشان در سینما سوخت شده و از بین می‌‌روند؛ مثلاً کسی که می‌‌تواند فیلم‌های فانتزی خوب کار کند، یا فیلمی سوررئال بسازد کاملاً از عرصه سینما دور می‌‌شود. در سینمای ما برای تولید فیلم‌های جنگی و اکشن، وحشت و... جایگاه چندانی وجود ندارد و این اتفاق بسیار تلخ و ناامیدکننده است.
ما الان در کشورمان فقط مخاطب فیلم‌های دفاع مقدس و کمدی و اجتماعی داریم و علاقمندان به سایر فیلم‌ها می‌‌روند آثار هالیوودی را می‌‌بینند چون ما برای آن‌ها پیشنهادی نداریم و بضاعت و بستری برای تولید فیلم‌های مورد علاقه آنها مهیا نیست.
نیاز سینمای ایران است که استعدادها و خلاقیت‌ها را شناسایی کرده و سپس آنها را آموزش دهد و تربیت کند تا بتوانیم شاهد تولید آثار متنوعی در هنرهفتم باشیم. متأسفانه ما حتی برای کمدی هم آموزش درست نداریم و به همین علت فیلم‌های کمدی مان بدل به یک سری شوخی‌های یکدست و یک شکل و اغلب زننده شده که در گیشه فروش می‌‌کنند و نگاه تولیدکنندگان شان بیشتر کاسبکارانه است تا اینکه در پی اعتلای هنر باشند.

در دنیا برای یک فیلم خوب ویژگی‌هایی وجود دارد که یکی از آنها تک سکانس و تک لوکیشن بودن است. ویژگی بعدی، شگفتی در داستان است. باید بتوانید در قصه خود یک مسأله و یک کشمکش را مطرح کنید، غافلگیری در پایان‌بندی هم از دیگر ویژگی‌هاست که البته در بسیاری از فیلم‌ها وجود ندارد. بسیاری از فیلم‌ها همین مولفه‌های اولیه را هم ندارند چون خیلی‌ها درگیر فرم می‌شوند. در حالی که قصه باید به شما از فرم بگوید و بگوید با چه فرمی باید یک قصه را تعریف کنید.

معضل اصلی فیلمسازان اول امروزه جور کردن سرمایه است! بنده معتقدم مدیران سینمایی هر سخت‌گیری که می‌‌خواهند برای تأیید فیلمسازان اول انجام بدهند اما به شرط آنکه برای تولید فیلم اول از آنها حمایت کنند؛ فارابی برای حمایت از فیلمسازان اول باید برای تولید اثرشان حداقل ۵۰ درصد مشارکت داشته باشد اگر این چنین باشد سنگ بزرگی از جلوی پای فیلمسازان جوان برداشته خواهد شد.
مدیران سینمایی باید مراقب باشند تا خطر از سر زندگی فیلمسازان جوان دور شود. بسیاری از فیلمسازان جوان مجبور می‌‌شوند برای ساخت فیلم اولشان به گرفتن نزول روی بیاورند یا گیر آدم‌هایی بیفتند که قراردادهای سخت و یک جانبه با آنها منعقد می‌‌کنند. بسیاری از فیلمسازان جوان زورشان به تهیه کنندگان نمی‌رسد و مجبور می‌‌شوند به اصرار تهیه کنندگان از دوستان و آشنایان وی برای بازی در فیلمشان استفاده کنند و بسیاری دیگر مجبور می‌‌شوند دارایی خود مانند خانه و ماشین شان را بفروشند تا بتوانند وارد سینما شوند.

تمام کارهایی که در گذشته انجام داده‌ام، مشخص است و آدمی نبودم که غیرعادی در مسیر هنر قرار گرفته باشم. سال‌ها فیلم کوتاه و مستند ساختم و کارهای پژوهشی کردم. حتی مدیر تولید بسیاری از فیلم‌های کوتاه هم بودم. بسیاری از افرادی که با آن‌ها کار کرده بودم، اکنون در حوزه فیلم بلند و سریال فعالیت می‌کنند. ضمن اینکه من هنوز در حوزه فیلم کوتاه فعال هستم و در ایام جشنواره فیلم فجر، در کاشان فیلم کوتاه ساختم. من از اهالی جنوب شهر محله خاوران هستم و آقازاده هم نیستم. دلی فیلم ساختم و فکر می‌کنم به همین دلیل بخشی از مدیران دغدغه من را متوجه شدند. در بین مدیران نیز افرادی پیدا می‌شوند که درک این مسائل را داشته باشند.^[۱]