هادی فیروزمندی
افشین صادقی دورهای سیزده ساله را به دور از فیلمسازی گذراند. او دلیل بازگشتش را با فیلم زنبور کارگر فیلمنامه «زنبور کارگر» میداند و میگوید:
«در همه سالهایی که فیلم نساختم به فیلمنامه فکر میکردم و برایم مهم بود که فیلمنامهای با کیفیت را به فیلم تبدیل کنم. نکته جذاب دربارهٔ فیلمنامه «زنبور کارگر»، بحث قصاص بود. این موضوع مدتها ذهن من را به خود درگیر کرده بود که اگر یک نفر به هر دلیلی مثل رضایت اولیای دم یا حتی رانت بتواند از قصاص فرار کند آیا از قصاص خداوند میتواند فرار کند یا خیر.
آنچه که تجربه من از زندگی میگوید این است که ما به هر شکلی با پول یا پارتی بتوانیم پس از ارتکاب به جنایت از قصاص فرارکنیم، نمیتوانیم از قصاص خدا فرارکنیم و در فیلم «زنبور کارگر» هم همین مضمون را در نظر داشتم و اگر دقت کرده باشید همه در این فیلم قصاص میشوند اما این قصاص توسط دادگاه رقم نمیخورد و من دادگاهی به تصویر نکشیدم»[۱]
