بهروز افخمی

بهروز افخمی، به عنوان سینماگری که تجربه حضور در جشنواره‌های خارجی و داخلی را دارد در مورد پروتکل‌های پنهان جشنواره‌هایی مثل جشنواره کن برای فیلمسازان ایرانی اینطور می‌گوید:
«جشنواره کن پروتکل‌های خودش را دارد که شما (فیلمساز) باید حتماً با او به لحاظ محتوای فیلم توافق کنید، جشنواره‌ای مثل ونیز مقداری شرایط متفاوت تری دارد؛ مثلاً جشنواره کن روی مسئله‌ای مثل LGBT خیلی حساسیت و اصرار دارد. LGBT در واقع مخفف لزبین، گی، بای‌سکچر و ترانسکچر یا همان انواع و اشکال مختلف همجنس‌گرایی و همجنس‌بازی که با تعبیر کلی انحرافات جنسی شناخته می‌شوند، خیلی تأکید و حساسیت دارد که اگر فیلمی با چنین محتوایی به جشنواره بیاید یک‌سری امتیازات ویژه دارد که خیلی از دیگر آثار جلو می‌افتد. بعد در مورد ایران، فیلمسازان ایرانی باید خوب بدانند که چه جور تصویری از ایران باید عرضه کنند که مورد تأیید آنها باشد. مثلاً در مورد یکی از فیلم‌های جعفر پناهی (فیلمساز ممنوع‌الکاری که تاکنون چندین فیلم با محتوای ضد ایرانی و دروغ‌پردازانه را کارگردانی کرده و به جشنواره‌های مختلفی از جمله کن فرستاده است) که از روی یکی از آثار عباس کیارستمی هم ساخته بود، مسئولان جشنواره به او می‌گویند آن صحنه‌هایی که کاراکتر پیتزافروش داستان (نقش اصلی فیلم پناهی) پیتزاهایی را به در خانه افراد متمول و پولدار می‌برد باید از فیلم دربیاورد (حذف کند)، وقتی پناهی از آنها علت این درخواست را می‌پرسد، مسئولان جشنواره کن در پاسخ به او می‌گویند:
برای اینکه یک چنین تصاویر شیکی از خانه و زندگی این‌جور با استانداردهای ثروتمند [ی]را ما از ایران نمی‌پذیریم! و نباید چنین تصویر خوبی از زندگی در ایران نمایش داده شود. حالا اتفاقاً فیلم در مورد یک پیک موتوری و تحویل‌دهنده بدبخت پیتزاست که قرار است بدبختی‌های ایرانی‌ها به وسیله او به مخاطب منتقل شود! گفته بودند که این تصاویر خانه‌های شیک ثروتمندان در این فیلم چیست؟ اصلاً در ایران چنین خانه‌های وجود ندارد و باید آنها را از توی فیلم دربیاوری؟!»^[۲]