ترجمه قرآن (خرمشاهی)
اگر به سیاستگذاریهای بعد از دوم خرداد نگاهی منصفانه داشته باشیم و خوشبینیهای اولیه و بها دادن به بعضی از صنوف و اتحادیهها را در نظر داشته باشیم، مشاهده میکنیم، محول کردن بخشی از مسوولیتها معاونت سینمایی به یک سری طیفها، متأسفانه نتیجه مطلوبی نداشته است. جواد طوسی، منتقد سینما در گفتوگو با خبرنگار ایسنا، ضمن بیان مطلب بالا گفت: اگر اکران عمومی سینماها را بخواهیم درست در اختیار یک بخش یا یک طیف قرار دهیم، نتیجه آن این گونه میشود که اکران در انحصار افرادی خاص قرار میگیرد؛ این امر خود بخود سینمای فرهنگی ما را تحتالشعاع قرار میدهد و نوبت اکران اساساً شامل فیلمهایی میشود که زیاد نمیتوانند در برابر گیشه، آن فرمولها و قابلیتهای لازم را داشته باشند. طوسی تأکید کرد: اساساً با توجه به سلایق مخاطب عام، به تجربه ثابت شده که وقتی دست فیلمساز باز گذاشته میشود، بیشتر به سینمایی بها داده میشود که به وجوه تجاری بپردازد؛ در این حالت، اساساً نشانههای فرهنگی و وجوه فرهنگی، مقداری منزوی میشود و نمیتواند در یک تقسیمبندی صحیح قرار بگیرد و در دراز مدت به یک سینمای ملی پویا و برخوردار از نقاط فکری متعالی لطمه میزند. طوسی تصریح کرد: باید این توازن رعایت شود؛ در عین حال که ما به یک سینمای ملی و حرفهای اهمیت میدهیم و برای آن تولیدات مشخصی در نظر میگیریم، به همان نسبت هم باید به سینمای متفاوت و فرهنگی خودمان باید بها دهیم؛ باید سینماهایی را برای مخاطبان خاص قرار دهیم، تا این مخاطبان خاص باعث شوند که سلیقه و زاویه دید مخاطبان انبوه متمایل به یک سینما، بهتر شود؛ ما بهطور تدریجی میتوانیم این شرایط را ایجاد کنیم و از یک سینمای کاملاً کلیشهای، کسالت بار و باری به هر جهت، به یک سینمای متعالی و مطلوب برسیم.[۱]
