حاج فلسطین (کتاب)

سال‌های نخست آغاز جنگ داخلی دل خوش به این بودم که عماد به تبع سن و سالش تنها با افکار و نظرات گروه‌های مختلف درگیر آشنا می‌شود. و میلی به ایفای نقشی فعال در این مجال ندارد. رستوران محل کار پدرش در مجاورت یکی از خطوط اصلی درگیری قرار داشت. و پای صحبت‌های طرفداران احزاب و گروه های حاضر در این نزاع نشستن کمترین و طبیعی ترین میزان ورود او به عرصه جنگ داخلی به حساب می‌آمد. اما کم کم ورق برگشت. و عماد احساس کرد باید متناسب با سن و توانایی‌هایش مسئولیت‌هایی بپذیرد. مسئولیت‌هایی از قبیل مشارکت در جهاد دیوار چینی.
به منظور حفاظت از سلامت اهالی در مقابل شقاوت تک تیراندازان و همراهی با گشت زنی شبانه ای که به منظور حفظ امنیت مناطق مسلمان نشین ترتیب داده می‌شد. شمار زیادی از فلسطینی‌های حاضر در لبنان نیز در این گشت‌های شبانه حضور پیدا می‌کردند و این موقعیت، زمینه‌ی دمسازی هرچه بیشتر عماد با آن‌ها فراهم می آورد.^[۱]

گفته بود: “اسم من بی‌شک فلسطین است.” فلسطین را خوب می‌شناخت و تا نفس آخر از فکر مبارزه با اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی بیرون نیامد. حالا انگار روزی آمده که دنیا بداند او برای فلسطین چه‌کار کرده. زمزمه سرود عاشقانه‌اش امروز از عمق قلب مجاهدان راه خدا شنیده می‌شود: “أنا إسمی فلسطین ٌ بلا قیدٍ وإسمی فی سجلِّ القید مُغنیّة…”