سیده فرشته حسینی

علیرضا قزوه شاعر و رئیس مرکز شعر و موسیقی و سرود سازمان صدا و سیما در ابتدای این نشست گفت: سیده فرشته حسینی در حوزه ی شعر زنان با همه جوانی اش خوش درخشیده است. غزل‌های این شاعر از طراوت و تازگی خوبی برخوردار است. «صفر مرزی» به عنوان نخستین دفتر شاعر، دلیل محکم این مدعاست.^[۲]

رضا اسماعیلی شاعر و منتقد ادبی، در بخشی از صحبت‌های خود بیان داشت: سیده فرشته حسینی، از رویش‌های مبارک شجره طیبه شعر انقلاب اسلامی است؛ بانوی شاعری که دل سروده‌های روشنش متبرک به یاد و نام شهیدان خدایی است. خالق مجموعه شعر ارجمند «صفر مرزی»، به شهادت اشعاری که در این دفتر فراهم آورده، دانش آموخته مکتب «تعهد» و «تعبد» است. چاپ مجموعه شعر «صفر مرزی» فصلی روشن و اتفاقی امیدبخش در عرصه شعر انقلاب اسلامی است که باید آن را به فال نیک گرفت.^[۳]

حسینی شاعری است که ظرافت‌ها و زیبایی‌های شعر پارسی را به خوبی می‌بیند و ساختار مستحکم آن را به خوبی می‌شناسد، یادآور شد: او به‌رغم جوانی سال‌هاست که در جلوه گاه بی بدیل این بوستان به مشاهده پرداخته و با آفرینش آثاری وزین، مخصوصاً در قالب غزل، خود نیز تجلیات دلنشین این زیبایی‌ها را برای دیگر دوستداران شعر و ادب پارسی به تماشا گذاشته است. حسینی در سرودن در ابتدا به تبعیت از سبک هندی همت گذاشت اما با شهادت برادرش در آذر ماه ۱۳۹۷، عنصر عاطفه در اشعار او وجه غالب شد.

سید حکیم بینش، شاعر افغانستانی:به عنوان نمونه، وقتی حسینی سیمای حضرت علی اکبر(ع) را توصیف و ترسیم می‌کند، نگاه نو و تازه دارد و شخصیت ایشان را یک شخصیت قوی و با ابهت معرفی می‌کند؛ به طوری که تأثیرش مانند نام «علی اکبر» در این بیت تکرار می‌شود و به ما می‌رسد: تمامِ دشت پر شد، اربا اربا روی خاک افتاد/علی‌اکبر علی‌اکبر علی‌اکبر علی‌اکبر^[۴]

فرشته حسینی شاعری است بر آمده از گستره پر برکت ادبیات انقلاب اسلامی؛ شاعری که در این مسیر خودش هم نشان‌دار است. حسینی اندوه و زخم فراق برادر شهیدش را صبورانه به دوش می‌کشد و صادقانه با سرودن به التیام خود بر می‌خیزد و قدرت بانوان شاعر ایران زمین را فریاد می‌کند.

شعر سیده فرشته حسینی فرشینه ای متناقض نما «واقع گرا _ آرمانگرا» است. شعر واقع گرای معاصر پس از دگراندیشی های نیما در ادبیات ایران رخ نمود. شعر این شاعر جوان در قالب شعر سنتی، واقع باور است. وی بهترین تقدیر و گریز از واقعیات تلخ زندگی را مثل شاعر سنت و مدرنیته؛ زنده یادقیصر امین پور؛ حذف فاصله های انسانی و پیوستن به عاشقان جهان می داند. او همه جهان را وطن زیست شعر خود می داند. غرض از واقع گرایی شاعر؛ رسیدن همه جامعه به حقوق زیستی خودشان است. حسینی همه جهان را وطن زیست شعر خود می‌داند. غرض از واقع‌گرایی شاعر، رسیدن همه جامعه به حقوق زیستی خودشان است. زبان شعر وی راست و حسینی است. ساختمان بیرون شعرش کاملاً با درونمایه و مفهوم مطابقت دارد. او در واقعیات زندگی هم آرمانگراست و آیین تعهد به عاشقان رفته از این «روستا» را در شعرش همواره پاسدار است.^[۵]