علی ملاقلیپور
زهره یزدانپناه در گفتوگو با روزنامه کیهان دربارهٔ نقش تعیینکننده زنان فلسطینی در مبارزه با رژیم صهیونیستی چنین گفت:
اگر مقاومت زنان فلسطینی و جریانسازی شان دراین زمینه نبود، در همان سالها قبل، با نسلکشیهایی که رژیم جعلی اسرائیل، در طی تاریخ اشغالگریاش برای فلسطینیها به راه انداخته است، دیگر نه نامی از فلسطین باقی میماند و نه، فلسطینی. جریانسازی و مقاومت زنان فلسطینی به شیوههای گوناگون، باعث ایستادگی، مقاومت و تداوم حماسه آفرینیهای مردم مظلوم فلسطین برای حفظ سرزمین و حتی اعتقادات شان بوده است.
زنان فلسطین، به وسیله سبک زندگی گرفته تا مبارزه مستقیم در مقابل رژیم اشغالگر قدس و نظامیان آنها و حتی تلاش در جهت روایتگری به شیوههای گوناگون از جمله هنر و رسانه، درجبهه مقاومت ایستادهاند. مصداقش شیرین ابوعاقله در عرصه رسانه و هبه ابوندا در عرصه شعر و داستان و ادبیات یا هبه زقوت، بانوی نقاش فلسطینی و همچنین هنرمندان دیگری از فلسطین که حتی جانشان را در این راه مقاومت و روایتگری گذاشته و به شهادت هم رسیدهاند.
یزدان پناه در ادامه ضمن اشاره به اینکه کمبود داستان و همینطور سایر آثار هنری با موضوع فلسطین، صرفاً به کشور ما محدود نمیشود، گفت:
به نظرم در کل دنیا، به ویژه جهان اسلام، باید به این موضوع حساسیت بیشتری نشان بدهند تا با ایجاد این حساسیتها، هنرمندان از جمله نویسندگان را ترغیب به پرداختن به موضوع فلسطین کنند. رسانههای عبری و عربی و غربی وابسته هم، نقش بسزایی در پنهان کردن ماهیت رژیم جعلی اسرائیل و جنایتهایشان در مورد مردم مظلوم فلسطین دارند. این روزها میبینیم با افشا شدن بیشتر ماهیت رژیم اشغالگر قدس و در راس آن آمریکا، مردم جهان در هرگوشه و کنار، با بازگشت به فطرتشان، علیه این دشمنان بشریت، به طغیان و خروش آمدهاند.
این داور یازدهمین جشنواره فیلم عمار ادامه داد:
طرف دیگر، خود هنرمندان و نویسندگان هستند که دیگر نباید منتظر ایجاد حساسیت برای خود شوند و خودشان این حساسیت به موضوع فلسطین را داشته باشند. البته تولیدات آثار هنری دیگر در مورد فلسطین، نسبت به داستان، همیشه نمود بیشتری داشته؛ ولی با توجه به اهمیت موضوع فلسطین و ۷۵ سال اشغالگری آن، در همین گونه آثار هنری هم، انتظار تولیدات هنری و فرهنگی بیشتری دراین زمینه، به خصوص از سوی هنرمندان جهان اسلام بوده است. در صورتی که در همین زمینه هم، تعداد معدودی دست به کار شده و حتی پرکار بودهاند.
یزدان پناه در ادامه پیرامون اهمیت انجام روایتگری درست برای هر مسئله ای گفت:
نه تنها در مورد فلسطین، بلکه در مورد هر موضوعی، تا روایتگری، بخصوص، روایتگری درست و مناسب، در موردشان نباشد، بعد از مدتی، هم رو به فراموشی میروند و هم، روایتهای جعلی و دروغین در موردشان شکل میگیرد و به مرور، جایگزین روایتهای اصلی و حقیقی در آن موضوع میشود.
یزدان پناه در پایان در توضیح علت انتخاب موضوع اسارت و شکنجه زنان مسلمان لبنانی توسط ایادی رژیم صهیونیستی برای مستند «وقتی آنها آمدند» گفت:
هم این مستند و هم مستندی که در مورد ناوگان آزادی غزه ساختم و به دلیل بکر بودن موضوعش، دچار مشکلات عجیبی هم شد، در راستای آگاهی بخشی در مورد ماهیت رژیم جعلی اسرائیل بود. به قول حضرت امام (رحمه الله علیه): اسرائیل، غده سرطانی است و باید از بین برود. این غده سرطانی زمانی از بین میرود که ماهیت سرطانی بودنش، برای دیگران شناخته شود. کارهای هنری، یکی از راههای دادن این شناخت و آگاهی است. روایتگری از طریق مستندسازی در این زمینه، یکی از کارهایی بود که از دست من برمیآمد.[۱]
