ابراهیم پورفرزیب مولایی

ابراهیم پورفرزیب

قاری و مدرس قرائت قرآن، پژوهشگر تجوید
نام تولد	ابراهیم پورفرزیب
زمینه فعالیت	علوم قرائات و تجوید
ملیت	ایرانی
تاریخ تولد	۱۳۰۶
محل تولد	تهران، محلهٔ سنگلج
محل زندگی	تهران
تاریخ درگذشت	۲۲ مهر ۱۳۹۳
نام دیگر	استاد مولایی
پیشه	قاری قرآن، پژوهشگر قرائات، نویسنده، مدرس
سال‌های فعالیت	دههٔ ۱۳۲۰–۱۳۹۳
شروع فعالیت	دههٔ ۱۳۲۰
تحصیلات	زبان و ادبیات عرب
دانشگاه	دانشگاه تهران
شاگردان	محمدتقی مروت، شهریار پرهیزگار، حسن رضائیان، محمدحسین سبزعلی، عباس امام‌جمعه، کریم دولتی
تأثیرپذیرفته	احمد نصرالله مازندرانی
جوایز	منتخب «خادمان قرآن» (دورهٔ اول، ۱۳۷۳؛ بخش آموزش)
آثار	تهذیب‌القرائه، تجویدالقرائه، تجوید جامع، بررسی علمی–تطبیقی رسم‌المصحف و ضبط‌المصحف، قرآن کریم؛ ده قرائت؛ شاطبیه؛ الدره

ابراهیم پورفرزیب ( ۱۳۰۶–۱۳۹۳) معروف به مولایی؛ قاری، مؤذن، پیشکسوت و استاد اذان و پژوهشگر و مدرس ایرانی قرائت و تجوید بود. او از چهره‌های اثرگذار آموزش قرآنی در تهران به‌شمار می‌رفت، «اکبرالقراء» لقب گرفت و به استادی در قرائت‌های هفت‌گانه و روایت‌های چهارده‌گانه شهرت یافت.^[۱][۲]

زندگی‌نامه

پورفرزیب در سال ۱۳۰۶ در محلهٔ سنگلج تهران زاده شد و از جوانی قواعد تجوید و قرائت را نزد احمد نصرالله مازندرانی فراگرفت.^[۳] هم‌زمان با تحصیل در زبان و ادبیات عرب در دانشگاه تهران، به تدریس قرآن روی آورد.^[۴]

فعالیت‌ها

از دههٔ ۱۳۲۰ نشست‌های تلاوت و آموزش را در مسجد لاله‌زار و سپس مسجد گلوبندک برپا کرد و بعدها جلسات متعددی در منازل علاقه‌مندان داشت.^[۵] او بنیان‌گذار «مجمع قاریان قرآن کریم» (امتداد «هیئت سنگلج») بود؛ نشست هفتگی آن بامدادهای جمعه در مسجد الرضا، خیابان بهار تهران برگزار می‌شد و در دو بخش «تلاوت به روایت حفص» و «قرائت‌های هفت‌گانه» آموزش می‌داد.^[۶][۷] در ماه رمضان نیز سال‌ها دوره‌های آموزش روخوانی و قرائت را در مسجد شیخ فضل‌الله نوری تهران اداره کرد.^[۸]

از اواخر دههٔ ۱۳۷۰ با مرکز طبع و نشر قرآن همکاری داشت: در تدوین ضوابط نگارش و علامت‌گذاری مصحف جمهوری اسلامی ایران، عضویت در شورای پژوهش و کمیته وقف و ابتدا و تربیت نیروهای تخصصی مشارکت کرد.^[۹]

شاگردان

شاگردان شناخته‌شدهٔ او شامل محمدتقی مروت، شهریار پرهیزگار، حسن رضائیان، محمدحسین سبزعلی، عباس امام‌جمعه و کریم دولتی هستند.^[۱۰][۱۱]

سبک و دیدگاه

پورفرزیب در پیوند دادن روش‌های سنتی تلاوت ایرانی با دستگاه‌های مقامی عربی و انتقال نظام‌مند قرائات به هنرجویان نقش داشت. نشست‌های بلندمدت او در تهران، این جلسات را از معدود پایگاه‌های معتبر آشنایی با سبک قاریان مصری در ایران دانسته‌اند.^[۱۲][۱۳]

آثار

• تجویدالقرائه (۱۳۳۳؛ دوران دانشجویی)؛^[۱۴]
• تهذیب‌القرائه (۱۳۶۲؛ مبتنی بر قرائات سبعه)؛^[۱۵]
• تجوید جامع (منبع درسی در سازمان سمت)؛^[۱۶]
• بررسی علمی–تطبیقی رسم‌المصحف و ضبط‌المصحف؛^[۱۷]
• قرآن کریم؛ ده قرائت؛ شاطبیه؛ الدره.^[۱۸]

تقدیرها

در سال ۱۳۷۳ در نخستین دوره آیین «خادمان قرآن» در بخش آموزش برگزیده شد.^[۱۹] رهبر انقلاب در پیام‌هایی چند از او تقدیر کرد و لقب «اکبرالقراء» را به او داد.^[۲۰]

درگذشت

پس از دوره‌ای بیماری، پورفرزیب در ۲۲ مهر ۱۳۹۳ درگذشت. رسانه‌ها همان روز و روز بعد خبر را بازتاب دادند و پیام‌های تسلیت رسمی صادر شد.^{[۲۱][۲۲][۲۳]} برخی منابع درگذشت را در ۲۳ مهر نیز گزارش کرده‌اند.^[۲۴]

پانویس

منابع